?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Orenda spoiler, oftwel: De Grot

Met immense dank aan Karijn, die me er vanmiddag nogmaals op wees hoe belangrijk het is om de verhalen te vertellen. Ook bedankt aan het verhaal, welke mij ondanks mijn vermoeidheid, de slaap maar niet liet vatten, totdat ik het had verteld.

Ondanks dat het nog redelijk vaag is, blijft het een spoiler over wat er precies gebeurd is op Orenda op zaterdagavond. Mocht je het niet willen weten, stop dan met lezen. Om die reden, het verhaal ook hieronder verstopt.



Goodbye.” Het laatste woord van dhr. Lovecraft echoot door mijn hoofd als ik verdwijn, en verschijn bij de ingang van de grot. Ik was er expres die middag niet in de buurt geweest, maar ik herken het meteen. Waar kan het ook anders zijn?

Er is een lamp en een stem, die me vertelt dat we het heiligdom geschaad hebben door onze diefstal. En ik moet daarvoor betalen. Mijn gezicht vertrekt onwillekeurig over de oneerlijkheid van het geheel. Ik moet betalen met een verhaal, om iets terug te geven. Ik kan niet anders dan dit aanvaarden en pak de lamp. Ik begin mijn reis.


In het begin is de tunnel nog redelijk verlicht en … normaal. Ik zie de tekeningen op de muur, ongetwijfeld is een deel hiervan die middag gemaakt door mijn reisgenoten. Ik vecht tegen de neiging om te blijven staan en ze allemaal grondig te bestuderen. Dat is niet waarvoor ik nu hier ben. Die verhalen zijn al verteld.

Hoe verder ik de tunnel inkom, hoe zwaarder de tocht wordt. In mijn hoop moed te vinden, begin ik hardop, met horten en stoten, te bidden. Hoe het Onze-Vader gaat ben ik uit angst vergeten. Wat mijn paniek natuurlijk alleen vergroot. Wat als God me hier verlaten heeft?

Ik daal een trap af, hoe diep weet ik niet. Het voelt alsof ik, alweer, naar het centrum van de aarde afdaal. Het licht neemt af, totdat het slechts twee puntjes zijn, de kaarsen op de laatste trede van de trap. Zodra ik de eerste stap in de nieuwe gang neem, hoor ik een oorverdovend geluid. Het blijkt mijn voet in de plas water te zijn, een plas die de hele gang vult. Tenminste, ik hoop dat het water is. Ik durf er niet te lang bij stil te staan.

Plons, plens, plas, stap voor stap gaat het verder, nu in complete duisternis. Als ik omkijk, zie ik in de verte nog wel de twee lampjes, eenzaam op de trap. Mijn hartslag wordt steeds harder en mijn ademhaling versneld. Steeds als ik mijn lamp ophef om vooruit te kijken, zie ik alleen maar minder. Ik ben alleen met mezelf en mijn lampje.

Het water stopt en daarmee verstomt het geluid van mijn voetstappen grotendeels. Ik wou dat het water bleef, want nu hoor ik enkel nog mijn ademhaling en mijn hartslag. En de hartslag van de slang. Ik wist niet dat je geluid kon voelen. Ik had het niet voor mogelijk gehouden. Maar het kan. En het houdt me gezelschap. Mijn bidden is inmiddels veranderd in wanhopig mompelen om de angst buiten te houden en in mijn smeekbedes vind ik langzaam mijn verhaal.


Aan het eind van de tunnel is weer licht. En een ruimte. Met de Slang. Maar ik heb mijn verhaal. Over verlies en verdriet, maar ook over hoop en liefde. Met horten en stoten vertel ik wat ik te zeggen heb. Put ik uit bronnen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Maar het lijkt voldoende. De Slang lijkt tevreden en laat me gaan.


De terugweg. Die hele lange reis terug. Ik weet niet of ik moet rennen of in een hoekje moet huilen. Mijn lichaam kiest een tussenweg en ik strompel met tranen over mijn wangen verder over de weg die ik nu zo goed ken. Door het water, op de trap, weer in het licht. De werkelijkheid lijkt langzaam weer terug te komen. Ik zie de uitgang en begin langzamer te lopen. Diep ademhalen. Straks verschijn je weer terug. Ik veeg de tranen van mijn wangen. Het lampje laat ik achter, als ik met een zucht de grot uitstap.


Comments

( 2 comments — Leave a comment )
anemoona
Aug. 17th, 2016 06:28 pm (UTC)
wat een ont-zet-tend gave foto!
querca_robur
Aug. 18th, 2016 06:26 am (UTC)
Zoals gewoonlijk, alle credit aan Ork <3
( 2 comments — Leave a comment )