Jojo's Grove

Zo, afgelopen weekend was Exodus en ik ben weer een beetje bijgekomen, dus tijd voor een verslagje!

Moet zeggen, ik had er van te voren een niet zo goed gevoel over, ik wist niet zo goed wat ik zou kunnen verwachten en wat ik er mee aan moest. Maar achteraf heb ik er geen minuut spijt van gehad dat ik door ben gegaan met Rana. Het karakter liep steeds niet lekker, maar na wat aanpassingen liep het deze keer eindelijk zoals ik het eigenlijk altijd al had gewild. Dus mijn dank aan de sl's dat ze me (ons) nog een kans hebben gegeven en twee lastige spelers hebben geholpen weer bij de groep te komen.
En natuurlijk nog even een aparte vermelding voor René die echt een onwijs gave Raadsel in elkaar heeft gezet! Ik zou het verschil bijna niet zien ;)

Vrijdag eerst naar Utrecht om daar opgepikt te worden door Simon. Voor mij was het met OV sowieso al ongeveer 3 uur rijden, dus leek het me fijner om vanaf Utrecht maar met de auto te gaan, al was het hemelsbreed wel om. Met Berber en Woran ook in de auto, flink lang in de file gestaan, maar het was wel gezellig. Als een van de eersten op de locatie.
Daar bleek dat we eigenlijk geen vuur mochten maken, waardoor eigenlijk ons plan voor vrijdagavond volledig in de soep zou lopen (nouja, juist niet =P) maar uiteindelijk toch geregeld (waarvoor hulde).

Vrijdag
Dus bij de cirkel, die echt super mooi was, een kampje op gezet met een geleende vuurschaal en pan en lekker groentesoep zitten brouwen, met gepofte aardappels erbij. Het was echt een heerlijke manier om IC te komen. We waren al bijna gezien door de spelers, maar die zijn gelukkig vrij snel doorgelopen, terwijl wij ons in de bosjes verstopten. Door druppende bomen en scharrelende egels (die wel super lief waren) soms net het idee alsof er iemand liep, maar de rest van de avond was vrij rustig verlopen.
We hadden al besloten om na de soep nog even naar de villa te gaan, soep die wel erg leker was trouwens. En we hadden net onze soep op toen we een groep onze kant op hoorden komen. Dus snel het vuur uit, spullen pakken en op weg. Later hoorden we dat er nog ongeveer een uur mensen op ons hadden liggen wachten, jammer voor hun, gelukkig voor ons zijn we niet terug gekomen.
In de villa snel de keuken in geschoven om de kok wat soep te brengen en zelf even wat te drinken te pakken. Daar kwam helaas Melohir ook binnen... Ik kneep het wel even toen, maar eigenlijk was het vrij vloeiend geaccepteerd dat we weer terug waren. Ze waren nog wel boos (sommigen iig), maar echt heel kwaad is niemand geworden, tenminste, niet in mijn gezicht ;)
De rest van de tijd voornamelijk info uitgewisseld. En erachter gekomen dat mijn briefje Isgarion zwaaaaar overtrokken was en dat eigenlijk niemand wist wat er nu precies in stond. Euhm, oeps. Het leek me toen wel een grappig idee, maar nu leek het me beter het allemaal maar te ontkennen... Sorry Liam, maar het was maar beter dat jij er niets mee te maken had... Theinaard wist volgens mij donders goed dat ik loog, dus respect voor je uitgestreken gezich ;)
De krijgsheren/dames waren echt super gaaf. Het zag er echt zo mooi uit, met die fakkels en alles. Echt, petje af. Het geblaat duurde Rana alleen veel te lang, dus was ze zich maar met die Gnork bezig gaan houden. Hij was best lief =)


Zaterdag
De dag begon voor mij met een gesprek met Spadix en Liam, met de conclusie dat de oplossing bij de steencirkel lag. Aangezien Spadix die graag bij daglicht wilde zien, maar daarheen gegaan, met wat voorwerpen van het kabinet die wij hadden 'gevonden'. (en Bert de hond). Daardoor vrij veel gemist van wat de groep had besproken. Bij de cirkel was niet veel veranderd, maar het gaf ons wel mooi de gelegenheid die rustig te bekijken. Na een tijdje bleken ook de mutanten, de Mankementjes iig, thuis te zijn. Zij hadden die ochtend hun kamp verplaatst om eens te kijken wat al die drukte nu te betekenen had. Rustig met hun gepraat en eens bekeken in hoeverre mensen van hun bij de regels van de stenen paste (die ik 's ochtends nog even had overgenomen). Al vrij snel ontdekt dat je met gewoon vragen toch altijd een heel eind komt. Binnen vijf minuten al 4 potentiele stenenhouders ontdekt en binnen het half uur daarna van twee al zeker dat ze die hadden.

Erg leuk spel gehad met Kip (Jantien) of zij haar steen niet wilde afgeven. Een stuk moeilijker dan verwacht om te beredeneren dat ze haar steen aan ons moest geven. Nadat we even bij de villa een plaspauze hadden gehouden, bleek op de terugweg dat ik het ei was verloren, dus snel nog even terug. Vlak voor onze neus vond Victor hem. Waarna hij hem aan ons gáf (echt waar!) met het idee dat we hem misschien konden ruilen. Daarmee dus naar Kip met de bewering dat hij eigenlijk vierkant was en alles. Heb daar echt heel veel lol aan beleefd. Uiteindelijk wilde Kip nog niet ruilen, helaas. Toch nog blijven praten, in de hoop een gaatje in de redenatie te vinden. Slikt die muts de steen in! En begint ze daarna ook de rest in te slikken, want ze moeten bij elkaar blijven. Drama, drama! Uiteindelijk voor de makkelijkste optie gegaan en heeft Spadix zijn vinger in haar keel gestopt. Echt, ieuw! Maar het werkte wel. Voordat ze het zag de vierkante gepakt. Maar omdat die er niet uit was gekomen, had Kip toch alweer wat nieuwe ingeslikt. Nadat ze écht haar hele maag had geleegd, maar met behulp van de vroedvrouw haar in slaap gebracht en naar de villa gebracht. Met de nadrukkelijke mededeling haar niet weer knikkers te geven. Uiteindelijk zou dit nog wel een staartje krijgen.

Wat er verder is gebeurd voor het eten is allemaal een beetje wazig. Kip heeft nog een paar keer op sterven gelegen, Halmerik uitgekleed, nog een beetje geklooid bij de cirkel met Raadsel en de kleitabletten. En natuurlijk de katten! Ze waren echt zo lief. Uiteindelijk met twee slapende katertjes op mijn schoot zitten wachten tot de rij van het eten dusdanig kort was geworden dat ik wel wilde aansluiten. Eten wat trouwens echt erg goed was. Alleen al een beetje lauw tegen de tijd dat ik aan kwam.

Na het eten werd ik met een klap weer IC gesleurd door een Kip op de WC, half dood. Die middag waren Spadix en ik al een paar keer beschuldigd van haar beroerde toestand, terwijl ze, toen we haar achter lieten in de villa, alleen een beetje shaken en in slaap was. Toch voelde Rana zich wel verantwoordelijk voor Kip, al wist ze eigenlijk niet waarom. Gewoon omdat schijnbaar niemand Kip als een pérsoon zag, maar meer als iets om ruzie over te maken.
Arme, lieve Kip, ze wilde geen knikkers meer, alleen maar naar huis. Dus zou ik daar voor zorgen, samen met Theinaard, de man die me 's middags nog probeerde te verwijten dat haar toestand mijn schuld was. Ik hoop dat hij nu beseft dat ik echt het beste met haar voor had. Vlak bij het kamp van de Mutanten aangekomen hoorden we opeens een hoop geschreeuw. Vlug naar het kamp snellend zag ik nog net een bende mensen weg vluchten. Daar aangekomen bleek dat er twee van de Mankementjes half-dood op de grond lagen. Ik had Kip en Theinaard achter gelaten om daar orde op zaken te stellen en ben zelf snel achter de andere mensen aan gegaan. Het bleek een stel rovers te zijn. Voordat ik het door had, hadden ze alleen opeens ook Kip te pakken! Arme meid, zo van het ene ongeluk in het andere beland. Na een snel overleg met Theinaard besloot ik daar te blijven om te kijken of ik iets op kon vangen van de rovers en zou Theinaard hulp gaan halen. Ik heb lang bij de rovers gelegen en nog wel redelijk wat te weten gekomen. Na een tijdje hoorde ik het luide gepraat van de mensen die te hulp schoten, al bleven ze in het kamp van de mankementjes hangen... Ik was bijna bij Kip om haar te bevrijden toen ik naast me een groep mensen zachtjes aan zag komen. Eindelijk hulp. Victor liep alleen recht het kamp van de rovers in. Hoe iemand hem zo heeft kunnen gebruiken weet ik niet, aangezien Victor van niets wist. Hij is echt flink in elkaar geslagen.
Kip heeft alles maar net overleefd, iemand had haar keel doorgesneden en ze lag, alweer, op de rand van de dood. Spadix was iets eerder erbij dan ik met het doorzoeken van de mensen, alles wat ik vond was zwaarden. Hij had de twee stenen die ze hadden gejat gevonden.

Terug bij de villa bleek dat bijna alle stenen nu gevonden waren. Binnen werd druk geopereerd, dus ik bleef liever even buiten wachten, met de katertjes. Nog even en de laatste stenen waren binnen. Spadix en ik besloten, aangezien het toch nog wel even ging duren, nog maar eens naar de cirkel te gaan. We hadden toch nog wel wat te bepraten en Spadix wilde nog wat uitproberen met zijn drie stenen. De cirkel hebben we niet eens gehaald. Terug bij de villa leek het allemaal minder erg en kwamen we tot de conclusie dat het gewoon 'normale' verschijnselen van het Holle Woud waren, maar toen we in het bos waren leek het echt alsof er een licht brandde in de cirkel en alsof er personen waren. Ik ben nog nooit zo bang geweest. Wie weet wat er had kunnen gebeuren.

Weer bij de groep, bleken alle stenen verzameld te zijn. Nu restte alleen nog de kwestie van verdelen wie welke steen nam en wat we eventueel daarna zouden doen. Ik zou de steen in de pilaar van | |> leggen. Dat neerleggen deed niets, al was ik blij dat Spadix mijn schouder vast had, zodat als er iets zou gebeuren, hij iig erbij was.
De kleitabletten bleken, zoals ik al de hele tijd zei, inderdaad de spreekbuis naar de goden/zielescheppers te zijn. Melohir begon met Rugo. Rugo verscheen, het was niet de tijd om de goden op te roepen. Dus probeerden we andere tabletten, van de andere zes. De eerste drie deden niets, nu vermoed ik dat dat degene waren die door Fiorne zijn gevangen. De mijne deed wel iets, het was Moed. Wat daar allemaal gezegd is weet ik niet precies meer, het is wel opgeschreven door mensen. Het kwam er op neer dat we emotieloos terug moeten naar Gethan om Fiorne te verslaan want ze tart het Lot en dat zal ons aller ondergang zijn. Het Lot wankelt al, maar wat er gebeurd als hij valt weet niemand. Ik hoop dat we er niet voor zorgen dat hij zijn ondergang te gemoed gaat.
Dit maakte allemaal best veel indruk op me, het liefst had ik hier dan ook over door gesproken met een kop thee en een lekker haardvuur. Helaas had Liam andere plannen. Hij was kwaad, teleurgesteld, in zijn vertrouwen geschonden. Blijkbaar stond het hem tegen dat ik misschien tegen hem gelogen had en zo veel met Spadix had gedaan terwijl hij in de keuken stond en dat ik gezien was met het ei (wat we van Victor hadden gekregen) enzovoorts. Ik was niet meer te vertrouwen en de hele groep dacht er zo over. Er viel niet tegenin te redeneren, ik heb het echt geprobeerd en ik vond het niet iets waar we het op dat moment over moesten hebben, dus liep ik weg. Spadix bleef achter, hij probeerde het goed te praten. Weglopen was in Liam's ogen een teken van bekennen dat ik schuldig was aan de wereld, maar zo was het echt niet. Ik kon het niet laten om de hoek af te luisteren wat ze zeiden. Anash kwam nog even langs en ze begreep het op zich wel, maar toen ze zich erin mengde was ze het maar al te snel eens met Liam. Plus, ze zei dat Spadix niet te vertrouwen was op bepaalde punten.
Gooi de Tesh maar weer in het verdomhoekje. Ik doe nu maar niet eens moeite meer om mijn vlekken te verbergen, het helpt toch niet. Laat ze maar zien wie ik ben, ik schaam me er niet voor!
Uiteindelijk buiten bij het onwillige kampvuurtje nog met Spadix gepraat. We zijn tot de conclusie gekomen dat Anash en Liam óf bezeten zijn door een soort anti-Fiorne of dat ze jaloers zijn.
Binnen even thee gehaald en daar bleek Liam een vuil spelletje te spelen. Blijkbaar is hij de rest tegen mij of misschien tegen ons aan het opstoken. Want hij was aan het praten over mij en toen ik er aan kwam heel snel niet meer... Hoe kan hij zo reageren nadat we zo lang samen hebben opgetrokken. Hoe kan hij opeens zo hard oordelen over wat ik doe, terwijl de helft wat hij aan heeft, bijna alles wat hij de afgelopen dagen gegeten heeft, op zo'n manier is verkregen. Toen hoorde ik hem ook niet klagen....
Rustig thee drinken zat er niet in, want de Krijgsheren waren terug. Gelukkig heeft Halmerik zijn rust gekregen. Aangezien ons vuur nu opeens wel goed brandde zijn we nog even daarbij gaan zitten, maar uiteindelijk toch maar gaan slapen.


Zondag
Zondag begon een stuk minder rustig dan gepland en gehoopt. Vrij snel na het ontbijt kregen we te horen dat Izaphel blijkbaar een ontmoeting had bedacht met de Yukata magiërs. Aangezien het ouwehoeren om een plan te verzinnen zoals gewoonlijk weer te lang zou duren zijn Spadix en ik maar alvast naar de waarschijnlijke ontmoetingsplaats gegaan. Daar voornamelijk een hele tijd in de bosjes liggen wachten, wat wel gezellig was. Ik moet toch echt nog even wennen aan natte bosgrond, in plaats van een harde vloer, maar ik denk dat het wel goed komt.
Uiteindelijk was zelfs de groep nog op tijd, met een paar mensen waarvan later bleek dat ze Izaphel wilden omleggen. Iedereen ging de bosjes is, Aya lag zelfs 5 meter naast ons zonder ons te zien. Toen de Yukata eindelijk kwamen bleek dat we op de ideale plek te liggen. We konden ze precies zien staan, alleen helaas niet altijd even goed horen. Ondanks ons goede zicht duidelijk toch gemist dat Izaphel werd neegeschoten, daar kwamen we later pas achter toen we gingen overleggen wat het volgend plan was. Dat was wachten totdat de Yukata terug kwamen en zgn namens Izaphel haar aanbod aanhoren. Dat aanbod was een deel van de emoties uit de wereld bannen (wat het doel van Fiorne is). Spadix en ik trokken ons weer terug naar onze oude schuilplaats en Aya met nog iemand vertrokken naar de bosjes aan de overkant. Ide(!) met nog wat mensen zouden het woord doen. Het bleek dat de Yukata het aanbod niet aan wilden nemen, aangezien het sub-obtimaal zou zijn. Zij wilden alle emoties weg, volledige rationaliteit. Dat was dus weer een klein geluk bij een ongeluk.

In de villa bleek ondertussen al gestemd te zijn waar we vanaf daar heen gingen, erg effectief mij en Spadix en nog wat mensen buitensluitend van inmenging. Ik had graag bij die discussie geweest, want ik vraag me echt af wat de voor en nadelen zouden zijn. Maargoed, we zijn nu onderweg naar het dorp waar het spul om emotieloos te worden erg rap aan de man gebracht wordt. Iets wat wij wel kunnen gebruiken. De andere optie, de centrales, leek mij ook een beetje te gevaarlijk. Zeker aangezien de Yukata daar vlak in de buurt hun Droomfabriek (ofzo..) hebben en met Spadix en Anash in de groep lijkt me het niet zo'n goed plan daar langs te gaan.

Fiorne kon het niet laten ons nog even een steek onder water te geven toen we weg gingen bij de villa. Ze kwam ons uitzwaaien... Een aantal genezers waren achtergebleven bij de gewonden, dus ik ben bang dat we hen voorlopig niet meer terug gaan zien helaas. Maar ergens ben ik er ook wel blij mee. Kip heeft te veel ellende van onze groep gehad om niet een paar weken van geluk te kennen nu. Ook de andere mutanten verdienen wel een soort ontwetendheid van de slechte dingen in de wereld. Maar zo mag ik vast niet denken...

Nu dus onderweg naar het volgende dorp, waarbij ik eigenlijk voornamelijk over een ding loop te piekeren: Vertrouwen. Wat is het? Hoe krijg je het en belangrijker nog, waardoor raak je het kwijt? Kan je iemand als persoon niet vertrouwen, maar als onderdeel van een groep wel? Waarom heb je het nodig? Waar komt het vandaan? Hoe zie je het?...


Zondagavond OC was echt een ramp. Door een grote wisseltruuk zou ik niet meer met Simon terug naar Utrecht gaan, maar door JWB op Tilburg af worden gezet. Dat was voor mij toch ongeveer even snel en maakte Nieske en Rik daar heel blij mee. Dus wij op weg naar Tilburg, al grappende dat er geen treinen reden, stap ik in Tilburg uit, loop ik naar het station, en jahoor, de omroeper zegt net dat er geen treinen rijden naar Den Bosch. Als geluk bij een ongeluk kan ik nog net op tijd JWB seinen dat ik weer in de auto wil.
Naja, op naar Den Bosch dan maar, aangezien dat ook nog wel te doen is. Daar aangekomen toch wel honger, dus de TomTom gevraagd naar de dichtsbijzijnde Mac te gaan. Dus we gooien de auto in de buurt neer, zonder echt te letten hoe of wat en op weg naar de Mac in de regen. Blijkt hij dicht te zijn... en de kebabtent aan de overkant van de markt had echt een te klein assortiment. Gelukkig vrij snel iets anders gevonden, weer een Mac, die wel open was. Zoals Mac eigen, was het niet echt lekker, maar het was eten en daar ging het om.

Terwijl we terug lopen zien we opeens iets wat er verdacht veel uit ziet als een parkeerwacht iets onder de ruitenwisser stoppen. Jahoor, een bekeuring. Het bleek een invalideplek te zijn, wat ons op €150,- kwam te staan ><

Gelukkig reden vanuit Den Bosch de treinen wel, al miste ik de trein naar Arnhem echt net op 30 seconden, aangezien ik eerst niet kon vinden hoe ik daadwerkelijk óp het station kwam. Dus nu moest ik alsnog via Utrecht, waar ik met Simon al twee uur eerder had kunnen zijn.
Maargoed, het was wel gezellig en het laatste stuk van de reis sliep ik toch half, dus het was wel weer een avontuur het vermelden waard.


En dat was Exodus 5: Expeditie Hollewoud!