Log in

Orenda spoiler, oftwel: De Grot

Met immense dank aan Karijn, die me er vanmiddag nogmaals op wees hoe belangrijk het is om de verhalen te vertellen. Ook bedankt aan het verhaal, welke mij ondanks mijn vermoeidheid, de slaap maar niet liet vatten, totdat ik het had verteld.

Ondanks dat het nog redelijk vaag is, blijft het een spoiler over wat er precies gebeurd is op Orenda op zaterdagavond. Mocht je het niet willen weten, stop dan met lezen. Om die reden, het verhaal ook hieronder verstopt.

Read more...Collapse )

After the tremendous amount of responses to my previous post and a nice chat about larp this afternoon, I thought: Time for another one. And this time one about a topic that has been bugging me for a while now. It's a twofold thing, that's much bigger than I can ever describe in one blog-post, but it's one that I feel needs a broad conversation in the community and maybe this one post can help. It's getting better lately (maybe we're growing up), but ever since I've started larping, there is this chicken and egg thing going on with how people feel about their own and others larp-skills.

No shit!
Larping can be crazy intense and a lot of fun and of course, you need to share. But there is a time and a way. And I think that the community is overflowing with stories about how cool peoples own characters were in this-or-that epic situation, the 'no-shit-there-I-was' stories. Where the epic superhero beats the epic problem in a super epic way. Lately, the focus has been shifting, but I think this still need quite some attention. And of course that's hard. Because it's an intense weekend, with a huge amount of emotions that you need to let go and want to share with everybody you encounter (yes, I'm also guilty of this). But do we need to fill our birthday-parties and barbecues also with stories of how cool you were? Or can we finally start to tell the stories of how nice the event worked and how cool the other players reacted to that cool thing you did? Don't get me wrong, I love to hear how cool your character is. It can be inspiring, funny and/or entertaining. But there's something underlying this that I really don't like...

I'm not sure if it's the cause or the effect, but there is this big 'other-people-are-always-better-than-me-am-I-good-enough' thing going on. Only a relatively short time ago, mainly after this post and what it sparked, did I realise that actually most of us suffer from this! It made me find the fun back in the game. I had been feeling highly inadequate in my game and that was rapidly spiralling into a "I'm not good enough and spoiling the fun for everybody else". But suddenly there were all these other people also posting their larp-history and how they also struggle with a lot of things in the game! Even the people whom I thought were naturals and super epic with everything, suddenly wrote that they think everybody else is better than them and the cool things they do aren't that cool at all. Suddenly it made me realise that deep down we're all humans and we're trying and failing and falling and getting up again. And we need to say this more often. I think realising this also made me a better player. I started to focus less on my skill and more on the overall fun for me and mostly for the people around me. Instead of thinking 'I'm never good enough to pull this off' lately more and more I'm going 'How can I make this the most fun for everybody'.
A great example of this going horribly wrong is the last Orenda, where the Friday night before the event almost everybody was feeling the pressure of not-good-enough, from the players to the storytellers. Somehow the expections got swept up so high that no normal person would have been able to meet it. Some people completely went for their outfits, making other people feel underdressed; some people dove into the victorian backstory, making the rest feel they knew too little. You name it and I bet there was somebody feeling insecure about it. Even though we tried to comfort each other, it drove us nuts. I hope it goes better this time (in two weeks, argh!), but somehow I fear for it. In the end, the level of play in the game was epic and everybody looked lovely, which is the stupidest of all.

I'd love to end up with a nice conclusion or the perfect solution, but I just don't know. Me, I'm starting to see that there are things I suck at, but also things I'm good at and that's ok. But there is still a voice in the back of my head that says that I'll never be as good as those people, so why bother? It's slowly fading though.
I think in general the comunity is made up of people that are insecure and that doesn't help. But I think we can make a safe place for all of us to fail miserably and shine while doing it. And I think we're getting there. This post would have been more in place two years back when we were all starting to discover it, but it just had to be typed up anyway, for all those people that haven't seen it yet. We say that's it's ok, let's start to make it feel that way too.


What a woman wants, or: on my characters

Last Nox made me think about my characters a lot. I think it's the first time that I went this deep for a new character. It already feels like a coat that I can just put on and I can pull her out on a whim. Normally that takes ages, with Charm it took years. I think I've found some of the things that make me tick. I thought, let's share and see.

People always say, give your character something it wants, a meaning, a goal in life. Preferably one that is obtainable in the end, but that is not too easy to find. So, the last few times I've made a character myself, that's what I did. But now I see I was doing it wrong. My characters don't only need a goal in life in the physical way (like get rich, find out who murdered my parents, explore the world), but they also need a motivation, a goal in life in the mental way (get happy, get revenge, stay healthy). I've always focussed on the first part. But now I realize that my most succesful characters had a very strong 'second catagory goal' going on: on Xeno, Aafke wanted everybody to be happy; on Waterplaats, she wanted to make at least one of her fathers proud; on Nox she also has a very clear goal what she wants. On Charm and Orenda, both my characters have a very strong physical goal (explore the world and get rich respectively), but I forgot to think about what the mental goals for both of them were. On Charm, as soon as she fell in love, she came alive. On Orenda, I have a very strong suspicion that now that I know why she wants to be rich, I'll get a lot more out of her. Not the what, but the why is important for me. Why does one want to be rich? To be independant, to be better than others, to I don't know what. It's the goal behind the goal.
So yes, goals are important. But know what kind of goal works for you. And why.

Having a story is of course just as important. But having a story in the strict sense of the word as a background doesn't work for me. It just isn't alive. Somehow, I don't want or need to know what exactly happened in the past of my characters, while I wasn't around to see it. What I need is what are they taking with them to the present. So what are the secrets, the regrets, the shaping moments? Who cares how many siblings you had when you had to leave the house when you were five? What matters is why. Do you blame your parents? Did you lie about it later? Did you do something that can come back to haunt you? Those are the things I need to know.
Culture is another one of those. Rich or poor? A lot of friends or a loner? Accepted or an outsider? Those are the things you take with you. Those are the things that still matter. That one night you got robbed in the alley? Or the day after you met your travel companion you hardly know? Not so important. At least not for me. That my best friend got killed and I blame myself? Very important...

During the event, my character decides what happens. She makes the choices, but that can only happen when they come alive. And besides those two before, what I most need is having to make lifeshaping decisions in real time. If it's coming from an NPC/plot thing or just from an awkward question from a fellow player, that doesn't matter. But I need stuff that shapes them, breathes life into them. I need interaction. But that's not as easy as it sounds. I need to be forced into that kind of interaction. Somehow I don't know how to find that on my own yet, so I need to get it on a platter. Something that gets the blood going, the adrenalin rushing. A thing that triggers exactly why I love this bloody hobby so much, something that makes ME feel alive. One or two of these moments and the character is good to go. If the other two conditions are met that is, otherwise you get the awkward Orenda situation, where I fell back into Jojo-mode at those moments, instead of going deeper in the character. Because you need a character to begin with...


Ergens begin dit jaar (geloof ik) kwamen webshark en woran met een briljant idee voor een karakter voor mij op hun evenement. Of ik zin had om die te komen spelen? Bij de beschrijving van het idee kon ik al niet meer stoppen met grijnzen, dus hoe kon ik daar ooit nee tegen zeggen? Het lag precies in mijn straatje, maar ver buiten mijn comfort zone, dus het leek toen een goed idee. Gelukkig had ik nog een paar maanden om een pakje te bouwen, de setting te leren kennen en het aller belangrijkste, te wennen aan het idee dat ik een toch best wel heel erg belangrijke rol zou krijgen is het geheel. Met een paar zenuwinzinkingen vooraf (IKKANDITHELEMAALNIETWATDOENJULLIEMEAANWIEHEEFTOOITBEDACHTDATIKHIERJATEGENZOUZEGGEN) en heel veel lol met doen alsof ik gewoon een klein spelersrolletje had, vrijdag tijd in.

En het had niet beter kunnen lopen. Ik ben heel blij dat ik zoveel tijd in mijn pakje had gestoken, want dat deed een groot deel van het werk. Met name de sluier bleek een intens krachtig wapen in het kweken van mijn imago en daarmee ook mijn spel (hoe verschrikkelijk onhandig hij ook was bij de meer dagelijkse dingen als eten en naar de grond proberen te kijken). Vrijdagavond vreesde ik even dat ik duister en mysterieus alleen in een hoekje zou eindigen. Een leuk gesprek met een klein groepje vlak voordat we naar bed gingen later, vloog mijn karakter opeens. Alle kleine dingen die ik van tevoren had gehoopt begonnen vorm te krijgen. Gesloten, maar wel met de hint dat er dingen te halen waren. En natuurlijk kwam ik gewoon in een groepje vieze ja-zeggers terecht. Ze zagen de sloot, namen een aanloop en sprongen er vol overtuiging in. De gezichten van de spelers bij een aantal dingen die ik geflikt heb maakten alles zoveel waard en nog veel meer. Wat gaaf.

Het nadeel is dat het een rol is die nog even meemoet en dat ik er OC verder weinig over kan vertellen. Zodra oc bekend wordt hoe en wat, is alle lol eraf. Toch even een kort lijstje memorabele momentjes.
- Een van de leuke dingen aan de setting is dat er een best goed draaiende ic economie is. Je drankjes betaal je ic aan de bar. Ik had een zak met geld gekregen vooraf (oh he, de kopers zijn kleine muntjes met een gat erin, laat ik er een armbandje mee maken...). Ik had alles in mijn jaszak zitten en op een gegeven moment graaide ik daardoor bij de bar een goud in plaats van een zilver. Nonchalant ermee betaald en iedereen om me heen ging helemaal stuk. De meeste mensen hebben krap wat zilver. En wie was deze vrouw dat ze zo makkelijk met een goud kon smijten?!
- Wat ook heel goed werkt, ook al zijn er nieteens zoveel spelers, zijn de rangen en standen. Dat maakte de momenten dat ik me totaal niets aantrok van de rangen en standen van mensen om me heen des te intenser, met als toppunt de vizier waar iedereen bibberend voor op zijn knieen ging aan mijn voeten hebben. "Maar de vizier wil misschien..." "Oh, ik zorg wel dat je daar geen last van hebt." En natuurlijk de gezichten van de spelers toen ik de oppermachtige eindbaas Khan even vertelde hoe we dit verder zouden gaan doen.
- Het theekransje zaterdagmiddag en de gezichten van de spelers die geen idee hadden wat er aan de hand was, maar er wel vol inzaten. Ik vond deze best eng om te doen van tevoren, maar tegen de tijd dat het zover was, zat ik al zo diep in mijn rol, dat ik er met geen hamer meer uit te slaan was en rolde dit allemaal heel natuurlijk.
- Sowieso ben ik heel diep gegaan voor deze rol en kwam het daardoor allemaal zo natuurlijk voor elkaar. Het was echt bizar. De wijsheden en dubbele lagen in alles wat ik zei kostten weing moeite. Dat heb ik nog nooit eerder gehad. Maar elke keer als ik een oc bijna-foutje maakte, pakte iedereen om me heen het zo geweldig op, dat ik ermee kon spelen en dat het alleen maar iets toevoegde aan de rol. Het was ongelofelijk. Hierdoor zondag meer energie dan vrijdag, ondanks in totaal net zes uur slaap in het hele weekend. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Dit kost altijd energie, wat is hier aan de hand?
- Precies toen ik zaterdagavond dacht dat mijn weekend leuk en geslaagd was, werd het nog even een stukje beter gemaakt. Blijkbaar zijn vlak-voor-bed-gesprekken erg goed. Er gebeurde nog wat heftige dingen, waarvan ik me afvraag hoeveel mensen het mee hebben gekregen, die alles nog even zo'n leuke wending gaven! Ik kan niet wachten tot de volgende keer en ik er iets mee kan.

Dit weekend was denk ik al met al weer zo'n larp-mijlpaal dat ik het spelletje toch wel kan, dat ik omringd word door leuke mensen en dat we met z'n allen immens gegroeid zijn de afgelopen jaren. Het was leuk om spel te hebben met mensen die ik al jaren ken maar veel te weinig zie, met mensen waar ik altijd een beetje van onder de indruk ben en met mensen die ik nog nooit eerder had gezien maar waarmee het zo goed klikte dat dat niet zo voelde. 


Charm jubileum: de soap

Charm was voor mij echt een heel ander evenement dan normaal. Het hoofdplot van deze reeks spreekt me heel erg aan, maar ik had zoveel 'persoonlijke' ballen in de lucht gegooid dat ik er bewust vrij weinig mee gedaan heb. Wel jammer, maar het event is gewoon veel te kort voor alles wat ik wil... Het 'kleine' spel was interessanter en heftiger. Sowieso werd er zoveel gevochten dat ik elke keer uit mijn inhoudelijke spel werd gerukt. Ik heb geprobeerd me niet teveel van het vechten aan te trekken, maar als een van de belangrijkere genezers (ook al wil ik dat niet), moet ik IC toch hard werken op zo'n moment. Hopelijk gaan we volgende cyclus weer iets gevechts-luwer, want dan kan ik tenminste ook mijn andere magische (spelopleverende) dingen gebruiken, in plaats van mijn krachten te (moeten) sparen voor genezing.

Een paar events geleden verveelde ik me in de setting en m'n poppetje bleef maar niet op zijn plek vallen, dus besloot ik verliefd te worden op het meest ongeschikte personage wat ik kon vinden. Dat heb ik geweten! Het heeft me tot over mijn nek in spel gezogen en het is heerlijke emo-drama. Het leek een beetje stil te vallen, maar het is afgelopen weekend vollop in beweging geweest, tot grote lol en frustratie van een heleboel mensen om me heen. Er bleek nog een veel geschiktere ongeschikte kandidaat langs te komen en dat heeft de boel flink op scherp gezet. Ikzelf heb er OC erg veel leuke en een aantal frustrerende momenten aan beleefd. IC heeft het me heel veel gedaan en ik moet echt even goed nadenken over wat ik daar precies mee wil. Maar dat komt wel goed. In hoofdlijnen ben ik erg gelukkig met waar het nu beland is. omdathetkan en ik klikken erg goed in onze filosofie over leuk spel en ik kijk uit naar het vervolg. IC relaties kunnen erg ingewikkeld zijn, maar ik vertrouw hem er OC volledig mee en dat speelt heel fijn en open. Volgend evenement moet het stof even landen wat mij betreft, om even een nieuwe status quo neer te zetten, maar daarna... Oh boy! De barbaren zijn sowieso een erg fijn clubje om mee te spelen en dat kwam er wat mij betreft nog lang niet genoeg van, dus ik hoop dat ik het nu wat meer kan afdwingen.
Hopelijk blokkert het niet het spel met mijn eh, vorige liefde en zijn clubje, want ook daar heb ik altijd heel veel lol mee. Of nouja, lol. Voor het eerst in tijden weer eens zelfs OC tot tranen bewogen, door een heftige samenloop van omstandigheden. Dat is ook zeker nog niet klaar. Het was mooi om te zien dat alles zo intens verweven is met elkaar.

Dat mijn partner-in-crime woran weer terug is, heb ik ook geweten! Super leuk om in alle sloten die we konden vinden te lopen, ook heel fijn dat de sl's dat op zo'n leuke manier mogelijk weten te maken. Heel bevredigend om te zien dat het ook elke keer weer super leuk spel oplevert en spel-versterkend werkt in plaats van blokkerend. Het toppunt was toch wel de scenes in de droomwereld en alles wat daar naartoe leidde. Ik denk niet dat ik anders daar was beland en het is zo leuk!

Ik heb het al zo vaak geroepen, maar Charm is echt mijn thuis en Josje is echt een hele fijne jas om aan te trekken. Deels omdat ze vrij dicht bij mezelf staat, maar vooral omdat het event en de groep mensen zo fijn is.

Het enige nadeel is dat Josje zo'n stiekem aangeleerde houding is, dat ik zondag altijd rugpijn heb. Het is ech fascinerend, want ik doe het helemaal niet expres, maar op een of andere manier, zakt mijn houding in de loop van het weekend altijd helemaal in: schouders gebogen, hoofd naar de grond. Zo onopvallend mogelijk en sorry wereld dat ik besta - houding. Het helpt enorm met de rol, maar het is naar om er weer uit te komen en zonder die rugpijn had ik ook wel gekund...

Lieve Els,
Hopelijk is alles goed met jullie. We gaan zo de droomwereld in en ik weet niet wanneer we er weer uitkomen (het kan op Auros wel jaren verder zijn), maar maak je geen zorgen. Linda is weer hier en ik moet nog iets anders opbiechten: Ik geloof dat ik een echt vriendje heb! Het is allemaal nog erg spannend, maar hij is wel heel lief. Schrik niet, maar hij is een barbaar. De dingen die we geleerd hebben blijken maar deels waar en ik hoop aan de rest nog wel te kunnen wennen. Ik hoop dat het goed komt, maar ik ga er wel vanuit. Hij leert mij ook heel veel en dat is fijn. Berend moet ik het nog vertellen, maar ik heb helaas momenteel geen tijd om hem te schrijven. Mocht je niets meer van me horen, kan jij het hem dan alsjeblieft laten weten? Blijkbaar heeft hij al die jaren op me gewacht en het doet me veel pijn... Maar ik wil niet dat het nog jaren langer zal duren.
Ik hoop dat we elkaar toch nog een keer in levende lijve kunnen zien, dan stel ik jullie aan elkaar voor. Richard zal hem ook leuk vinden denk ik.
Heel veel liefs,


It's done

Yesterday, we organised another balfolk evening in Wageningen. This one really left me pretty raw and happy and sad at the same time. It's a minor version of the being run over by truck of love ;) We booked two Portuguese bands that we wanted to come play here pretty badly. Their music is just so... alive. At times, I just rather sit and listen, because my body just can't express what it does. Everybody seemed happy, attentive and beautiful yesterday.

The communication before was not easy at time. More than once, I've asked myself, why did we do this again?! The minor panic attacks probably cost me a few weeks of my life ;) But somehow, the more stress there is before the weekend, the better the weekend itself goes. There was some last-minute running around, since all of a sudden, in three days, a bal in Amsterdam was put up. But when that finally came around, all was well. Amsterdam was great, from lying in the sun to blissfull, stress-free dancing on a party not by us.

We were worried that not enough people would show up to cover the costs. Everything was announced really late, it was Mothers day and nobody can compete with the few sunny days we all of a sudden have. In the end, even though we didn't nearly manage to cover all expenses, but the losses were minimal. It seems people really will show up to our nights whatever we plan <3 I made a minor mistake in finances with the workshop, but when I told it, almost everybody came rushing over with extra money. Faith in humanity restored...

The night itself was hot but blissful. Everybody had fun and you could just feel it in the air. Or maybe that was just the heat... We all went home happy. Both nights I hosted part of the band and I just love having nice, new, interesting people over for breakfast and chats. I just dropped them of at the airport. I really do hope I see them again sometime soon.

I think the main reason why I'm also slightly sad is that it's ending soon. After almost nine years, we're slowly handing our baby over to two new people. We'll stick around for the last two balls of the year and then it's just them on their own. I can't believe it's already been this long! I can still remember all of them... I will miss it, but it's good to have some fresh blood in the organizing pool. Margot and me really are of a generation that is slowly disapearing from the scene. But it's a good sad. I'm not done with this yet!


Xenophobia 4: Hierna; oftewel "Misschien"

Dat was het dan...

De immer geweldige Orkfotografie

Aafke schrikt wakker. Ze droomde over Simon, alweer. Lieve, naïeve Simon, wiens lichaam ze nooit hebben gevonden. De pijn van dat verlies wordt maar niet minder, door dat knagende beetje hoop. Ze denkt aan haar vader, haar beste vriendin, de andere leden van haar Familie en daarbuiten, maar altijd gaan haar gedachten het meest naar haar broertje. Eenzaam, alleen en verscheurd door… Niet meer aan denken.


Langzaam wordt het licht buiten. Haar gedachten gaan terug naar Vroeger, de tijd dat de Muur Viel, een harde duw naar Buiten. Naar hoe iedereen wel iemand verloor, maar daarbij ook elkaar opraapte, bleef steunen en doorpakte. Eduard leek te zijn gemaakt voor de situatie. Ze heeft vertrouwen in hem en de rest van de Nieuwe Raad. Hoezeer ze zich er stiekem ook thuis voelde, de Raad was niet haar plek. Nu kon ze iedereen weer bijstaan, nu meer dan alleen de Veste. Elke dag die verstreek, maakte Buiten groter, maar de mensen dichterbij.


Terwijl ze luistert naar de zachte ademhaling, twijfelt ze over Rots. Nog nooit was ze zo blij geweest met Sigrid aan haar zijde, dat ze deze moeilijke beslissing niet alleen hoefde te maken.  Van een leven in de Veste, altijd bang, naar voorzichtig vrienden? Ze had het niet gezien, misschien dat dat hielp. Zoals altijd had ze zich laf verscholen onder een tafel toen ze de eerste tikken hoorde. In alle gesprekken hadden ze geen spoor van Woestheid kunnen vinden. Het was gewoon een jongen die het goed bedoelde, hoe Anders hij ook was. Tot hij Brak. Vol twijfel besloten en vol ongeloof had ze geluisterd naar het applaus. Was dat echt beter dan de reactie die ze vreesde? Nog elke dag twijfelt ze aan haar beslissing, maar de blik van Josja en het Nut van Rots, maken het elke keer weer goed.


De vogels kondigen een nieuwe dag aan, met hard werken op het veld zolang het nog kan. Ze zijn terug in de Veste en alles komt goed. Ze hebben mensen verloren, maar ook mensen gewonnen. Iris heeft Aart en zij is niet de enige met een nieuwe liefde. Met blijdschap, angst, hoop en liefde herinnert ze zich de Boerenkool. Tussen alle gekte en duister, dat ene stronkje licht. Yvo had gelijk gehad. Toch?


Verward wordt ze nu elke dag wakker in een warm bed. Misschien zou Hij vandaag nog een dagje langer blijven. Misschien zou zij vandaag nog steeds haar Nut vervullen. Misschien houdt Hij toch nog van haar. Misschien, heel misschien, houdt zij dan ook van hem. En misschien gaan ze vanavond gewoon weer samen naar bed.

Terwijl ze in bed ligt te peinzen en het langzaam licht wordt buiten; terwijl de vogels wakker worden en ze luistert naar de zachte ademhaling, zou ze eigenlijk op moeten staan. Misschien… draait ze zich toch nog even om, tegen het warme lijf van Izaak naast haar, haar Boerenkooltje. Misschien.

Maar dan voelt ze de baby schoppen en met een glimlach besluit ze toch maar op te staan. Misschien morgen.

Three weeks in up to my neck

Since it's always good to remember where you came from, a little blog about my new job. The past three weeks I've spend most of my days meeting people, reading up on the existing policy (both locally and provincially) and been trying to make sense of it all. It seems the previous ecologist was a master juggler, I'm pretty sure I'm going to drop one or two balls soon, so I'm trying to slow down picking up new ones, but it's all a bit like a train that took off and isn't going to stop soon. I think I've met about 100 people that I'll actively be working with. I might be overreacting, but it sure feels like this...

Luckily, I've also fallen in love with the region, I have amazing supportive colleagues and I've also already been able to give some practical advices and one minor case of crisis managed well. The trainride is a lot less of a hassle than I feared it would be and with a shiney new laptop I can easily work. But my knitting also progresses nicely.

I'm definitely the weirdo at the office. I eat fruit every day, I knit, I speak funny and I have some pretty weird hobbies (I haven't even dared to tell them that I larp...). I'm not the youngest, but I lower the average age significantly and I'm probably the only one that was born west of Arnhem. But they seem to like me and I think I'll survive the next few year of being the outsider. I'll think of a cunning plan to make it work for me.

It's pretty stressful and very tiring, now that I'm still at the office four days a week and working _very_ hard. But I'm sure it'll pay off!


Natuurlijk heb ik afgelopen nacht voornamelijk liggen woelen, totdat vanochtend 1,5uur eerder dan normaal, nee, dan vroeger de wekker ging. Dat was even wennen! Snel kleren aan, hup de auto in, rennen naar de trein en op avontuur! Op naar mijn eerste werkdag als 'beleidsmedewerker ecologie en landschap'. De reis viel alles mee, beide treinen waren super rustig waardoor ik, ondanks dat het lang was, het absoluut niet stressvol was. Op de terugweg hetzelfde trouwens. Hier kan ik wel aan wennen, ondanks dat ik bijna 12 uur van huis ben...

De dag zelf was... vol indrukken! Na een bijna drie uur durende rondgang langs de 'relevante' collega's (bijna het hele gemeentehuis!) had ik wel het idee dat ik me hier wel thuis kon gaan voelen. Iedereen leek enthousiast, veel mensen open en boden meteen hulp en conctact aan en moedigden me aan om 'vooral lekker eigenwijs te zijn'. Dat moet wel goedkomen! Een half jaar na de zeer plotselinge dood van mijn voorganger is het bij iedereen nog vers, maar niet meer rauw. De functie ecoloog is ook zeker gemist, dus dat is altijd fijn! Mensen weten me dan als het goed is al snel te vinden. Dat zal wel nodig zijn ook, want ik weet echt bijna niemand meer te vinden van de mensen die ik vandaag zag ;-)

De middag heb ik op mijn nieuwe werkplek doorgebracht. Helaas niet echt een groot raam, maar wel drie volgens mij hele fijne kamergenoten. Grappig is dat ik nu, buiten mijn teamleider ed, ook al drie 'pappa's' heb, drie redelijk oude mannen die op een opbouwende manier een beetje over mij moederen. Ik zie de humor er wel van in en ergens is het ook wel heel fijn en veilig. Hopelijk wordt het straks niet verstikkend, maar daar worstel ik me dan wel onderuit. =)

De komende tijd wordt heel veel praten met alles en iedereen en z'n moeder. Eigenlijk kan ik niet wachten. Ik ben momenteel nog compleet blanco en dan is het heel fijn dat er overal en nergens mensen vandaan komen die input willen leveren. Straks worden dat vast de grootste lastposten, dus nu snel vriendjes maken is belangrijk! De taak waar ik nog het meest tegenop zie, is mijn bureau en kast opruimen. Niemand zag aankomen dat mijn voorganger zou overlijden en daarna heeft ook eigenlijk niemand zijn spullen aangeraakt, dus het ligt allemaal bijna nog zoals het was toen hij op vrijdagmiddag ontwetend zijn laatste weekend in ging. De beste man zat al 22 jaar op zijn post... Ik heb het aangedurfd één la alvast aan te pakken. Het eerste wat ik eruit trok waren bestemmingsplankaarten van... 1986... Nog ouder dan ik ben! De volgende la zat vol dossier-mappen... Die heb ik dus net zo hard maar weer dicht gedaan ;-) Klusje voor tussendoor de komende tijd, als ik wat meer idee heb van wat belangrijk is.

Al met al zie ik het momenteel zeker zitten. Een heel breed takenpakket (inclusief een stukje natuur- en milieueducatie wat echt super leuk is!), veel verschillende mensen, prachtige landschappen en een soortenrijkdom die volgens mij alleen Zuid-Limburg evenaart. Het wordt een hele kluif, maar ik kan niet wachten om te beginnen met kouwen! ;-)


On our own

By now I finally uploaded all my Canada pictures. The stories aren't done yet though!

We put David on the boat back to the mainland (work never stops) and continued on with just the two of us. Today, our little hostel in Nanaimo turned out to be a little oasis in the middle of town. We had lunch on the swing-bench in the garden, with a view of the humming birds on the feeders. Yes, humming birds! What amazing little creatures. We could've stayed there all day.
We didn't expect to see any of them, since the little creatures are migratory and it was getting very late in the year. But it seems the bottom half of the island has a year-round population. Our lovely hostess told us they were there, when we commented on the feeders. I still didn't believe we would be able to see them, but shortly after our arrival, when I was making lunch, I saw a flash outside the kitchen window! My excitement drove it off and I was so disapointed, since Tim was in our room and had no clue...

The sun was shining and the swing-bench alluring, so we had lunch outside. And after mere minutes they were back! We saw several different individuals, at least one male and one female. They're tiny and quick and gracious and shiny and every bit as awesome as you expect them to be. When we went on a little stroll later that day, we even saw one doing it's display-flight. I don't think I'll ever forget that; it definitely seduced my ;-) We saw several the next days around Nanaimo, but that was it.

They're so fast I didn't manage to get a picture... Tim did try, and with good result =)

Our lunchdate