My parents in law are starting this lovely tradition of going away with the family when they have something big to celebrate, very far away. This year, they're celebrating their 25th year of marriage, something not to take lightly in our current social system. Or at least that's what they thought. A good reason to gather the family, lucky me that they count the in-laws as family as well, and move: a week of sun, sea and nature (or culture depending on preference) on the third largest Greek island Lesvos.

( Read more... )
More to come about the other days soon! If you can't wait, check out my (real) pictures here!

Ik had dit berichtje al op Mota's forum gepost, maar hierbij voor het nageslacht toch ook maar op LJ. Ik ben namelijk afgelopen weekend weer naar de Dansstage in Enschede geweest. Een weekend vol workshops, met 's avonds lekker dansen. Ik zit nog steeds een beetje op een wolkje van alle fijne dansjes die ik heb gedaan. Het was:

Ohh, wat een heerlijk weekend! Het had wat mij betreft echt een al beetje die festivalsfeer, waardoor ik nu al niet kan wachten op Damada en Orfest, maar met de bals de komende tijd, denk ik dat het wel goed moet komen! Dikke complimenten aan alles en iedereen!

Wat ik van het weekend vond, in detail:

Ik ben vrijdagavond bij Aurélie's workshop slängpolska (red: een Zweedse dans) geweest. Voor mij was het een eerste kennismaking en een erg geslaagde denk ik. Ondanks dat Aurélie (red: een Frans meisje, die zo mooi kan dansen dat ik echt jaloers ben op haar houding!) soms wat moeite had met het Engels, kwamen we er altijd wel uit. We zijn erg bij de basis gebleven, maar ergens vind ik dat wel fijn, aangezien ik veel van de dingen die ik geleerd heb, ook bij de bals kan gebruiken. Want een slängpolksa kom je daar eigenlijk nooit tegen en dat is toch wel jammer.

Het eerste bal met de Gonnagles was toch een beetje inkomen. Ik denk dat het toch meer een band is voor de zaterdag, omdat ze zo ongelofelijk knallen! Natuurlijk super leuk, maar ik wilde nu eigenlijk m'n energie nog een beetje sparen en kon de 'vibe' nog niet helemaal vinden.

Wij sliepen bovenin een blokhut, dus ik moet zeggen dat ik het eerder te warm dan te koud heb gehad. Maar ik heb wel echt heerlijk geslapen en het is altijd erg fijn om gewekt te worden met een mooi liedje. 'Nadeel' is wel dat je dan de rest van de dag het liedje in je hoofd hebt

's Ochtends in het sportcentrum gedouched en dat was echt lekker! Erg fijn om douches zo dicht bij de danszalen te hebben, dat maakt het snel even tussendoor douchen lekker makkelijk. Het ontbijt was weer heerlijk verzorgd. Alleen jammer dat de komkommer zo snel op was!

Zaterdagochtend was moeilijk kiezen, maar uiteindelijk, op aanraden en omdat ik 'm nou eindelijk wel eens wilde leren, bij Dani's Fandango (red: een Baskische dans) beland. Ik heb nóg spierpijn in m'n armen (red: spierpijn bijna over!), maar het was wel erg leuk. Ik denk dat ik over twee workshops het wel echt onder de knie heb Het viel me hier wel op dat er een vrij groot niveau-verschil was. Sommige mensen struikelden nog over hun eigen voeten, terwijl anderen al veel sneller wilden. Hier trouwens ook mijn enige oorlogswond van het weekend opgelopen door een botsing met Margot (red: blauwe plek nog steeds niet over)...

Na de lunch wist ik zeker dat ik de workshop bij Anatole wilde doen en daar zeker geen spijt van gehad! Wat mij betreft mag hij volgend jaar weer komen en dan met nog meer workshops! Ik heb er erg veel aan gehad, zeker omdat je partner voelen, balans en vertrouwen een aantal dingen zijn waar ik zelf toch al veel mee bezig ben (en met die laatste twee nog wel eens moeite heb...). Ondanks de luchtige aankondiging was het een redelijk 'diepe' workshop, die veel aandacht vergde. Duidelijk mijn favourite workshop en de mazurkagram gaat boven m'n bed! Leuk om te zien was dat mensen met wie ik fijn dans, ook ongeveer dezelfde mazurkagram hadden ^^

Het eten was erg lekker! Er valt natuurlijk altijd wel wat te klagen, maar het was echt stukken beter dan vorig jaar. Super.

Na het eten ben ik even op de bank gaan liggen en nog maar een keertje gaan douchen (fandango maakt je vies ). Ik had echt de energie niet meer om nog een workshop te doen en wilde graag met het bal weer actief kunnen zijn.

En dat was maar goed ook, want tijdens het bal echt super veel fijne dansjes kunnen doen. M'n balboekje niet gebruik, maar zeker wel een wachtlijst van mensen waar ik nog mee moest dansen. Leuk hoor, zoveel leuke mensen, maar dat maakt het ook lastig kiezen! Wat mijn fijnste dansje was deze avond kan ik eigenlijk niet kiezen, maar de leukste was zeker de bourrée die ik begon met Louise, waarbij werd ingebroken door Anatole en die eindige zonder Lou, maar met nog twee anderen! Super leuk en de energie van Anatole werkte erg aanstekelijk. Ik denk niet dat ik oooooit eerder een bourree in mijn top 3 van dansjes heb gehad!

Zondagochtend was echt heel erg brak opgestaan, waardoor het allemaal erg lang duurde... Op het nippertje het ontbijt gehaald, maar de workshop opgegeven om te kunnen douchen. Nog wel even bij Dani's spelletjes gekeken (erg leuk om te zien!) en een heel klein stukje van Anatole's workshop meegepikt. Ondanks dat deze workshop als niveau 3 stond aangekondigd, leek hij me zwaarder dan die van zaterdag, ik weet niet in hoeverre andere mensen dat hebben ervaren? De dag in ieder geval goed begonnen met een paar heerlijke dansjes. Erg leuk om met dat leiden en volgen een beetje te spelen.

En Naragonia, tsjah Wat een heerlijk bal weer. Eigenlijk alleen maar fijne dansjes gedaan en zelfs nog de kans gehad met Anatole te dansen (red: na twee keer nee antwoorden op een koppeldans met hem op zaterdag, vroeg hij mij! Whie!). Erg, erg fijn.

Eigenlijk was het gewoon helemaal erg fijn. Ik had tijdens Karlijn's toespraak wel een beetje het 'einde' gevoel, maar afscheid nemen blijft toch elk jaar weer heel erg zwaar. En de maandag erna nog zwaarder... Dus nu maar aftellen tot Damada!

I am deeply ashamed. I didn't mention how lovely our last bal was... We managed to get 110 visitors, a crappy floor, but very happy people all around. So big success! Next one is the 14th of January, getting very close already!

But I started this post to tell you about the lovely weekend I just had. To celebrate our 5th anniversary, we wanted to go away for a weekend and we finally decided on Trier in Germany. It was a good choice, even though we ended up spending only half of the weekend in Trier ;) Beforehand I was a bit afraid that it would all collapse due to a miss planned trip by Tim to get two of his wisdom teeth pulled the day before, but it didn't bother him so much that it incapacitated him, so yay!

We started off on Friday, through Germany, to the Hautes Fagnes, where we were on holiday for a weekend in the summer of 2010. We didn't have a clear destination in mind, so when we drove through the area, we just parked the car at a nice looking area. It seemed to have been a good guess. There was snow! Not much, but still =) And when we went into the forest, there was this lovely brook/waterfall kinda thing, which was amazing! Shame it was raining/snowing/general crappy weather most of the time. I took some pictures, but most of them are just plain sucky, due to said weather. But still, had a great day there. By the time we arrived in Trier, it was dark. We got stuffed away in a basement (our room was partly below ground level), were tired, hungry and Tim a bit blah from his teeth, so we ate in the hotel (jummy!) and called it a night early. Hihi, but not after Tim had watched the German version of "Asterix de Galliër", almost as horrible as the A-Team ;)

Saterday was our general chilling day. Still raining though, but the rain brought a good thing: the Mosel had overflowed, which resulted in some nice views of trees and the embankment under water. We did some sight-seeing and some shopping, had dinner in a cellar and, again, were two tired puppies. I could hardly walk back to the hotel. We did doubt about going to the wellness centre attached to the hotel, but we were just to tired...

Last day already, 'cause Tim has this thing the call job at the moment. Right until Saturday night, we didn't have a clue were we would go. There was this adler und wolf park not to far away, but it was _still_ crappy weather and they don't do the birdshow in winter, so we opted against that. The Hautes Fagnes again would be fun (moar snow!), but we'd already been there. And I had never been to Luxemburg before, so that would be nice! We found a leaflet in the hotel with a picture of a nice looking town, Esch-sur-Sûre, with a visitor centre, so that sounded like a nice adventure! Another leaflet told us about a nearby wildpark, so that was Sunday filled.
The wildpark wasn't very spiffy, but it was free and fun. I petted a deer! The wild boars were a bit too shy though, but very cute. And of those, I even have pictures ^^
But Luxemburg, wow. I think I've got myself a new favourite country. It was beautiful! The promised visitor centre was closed, even though it should've been opened, so we drove to a spot were we saw some parked cars, found a trail and started off on good luck. And luck we got! At first, it was just a meagre path along a flooded river. But just after a dam, I found a little stream running up a mountain, with a path along side it. So we decided to follow the path, to see where it leads. The little stream was wonderful. And the path lead to a dead end. But not bested by such trivialities, we spotted a track somewhere up, so we decided we weren't going to let the hill get us and climbed up. And up. And up. And suddenly, we came out of the forest and what a view! We climbed a bit further and... a road. And a town, what now appears to be Eschdorf. Apparently, we could've driven there. But then the view wouldn't have been half as pretty I guess! It was amazing. I'll post the pictures when I have them =)
On our, lot more quicker, way down, we found a little hotel/restaurant near the car. We got back a lot later than planned, so we ate there. Climbing makes you hungry! It's a shame it was dark by then, since the village Esch-sur-Sûre really did look like from a fairytale. I hope to go back there someday.

Three/four hours later we were home. What a lovely weekend! And now... now I'm back home alone and Tims back working in Limburg. Blah. Loneliness hurts a lot more after such a wonderful weekend!

We've got flyers! Now let's see if we'll get some more visitors as last time. The bands are amazing!

Last weekend was the autumn edition of the workshop weekend from Stichting Draailier en Doedelzak. I've been doubting for ages which course I wanted to take. I was thinking of advanced dancing, 'samenspel' and medium hurdy-gurdy, to top it off, my teacher said I would do perfectly fine in the advanced hurdy-gurdy group (after 1,5 years of playing, mind you! Go me). In the end I decided to go for the medium level hurdy-gurdy. I'm still not sure if I made the right choice here, but I had a good weekend nonetheless.

In the workshop, Iep Fourier mostly tought us some new melodies and we worked on our techniques. Especially with the techniques, I noticed I was easily the best of the group. With the new melodies, I might not have been the best, but I think I can say without bragging that I was one of the best there as well. Luckily, our group consisted of only six students and that left enough room for individual attention and little things for the more advanced people to do as extras. Still, I noticed I started to get annoyed by the slowness of one of the students and I really have to say that I admire the teacher's patience with this one. I don't think I learned that much, but playing a whole weekend (10 hours of workshop total) always leaves you with some new and improved skills.

What really, really did inspire me was Trio Bouffard, amongst others with Patrick Bouffard on hurdy-gurdy. Those guys can play! The performed Saturday night during a really nice balfolk evening and halfway through I noticed I just couldn't stop grinning. I spent some time just listening, watching and trying not to drool. Oh, and they're insane to boot. What sums it up for me was what Louise wrote on the Mota-forum:

Twee bizarre momentjes met de fransen:
bittergarnituur voeren aan de sessie terwijl ze doorspeelden. De doedelzak speler van trio bouffard wil ook wel, maar kan vervolgens z'n doedel niet meer bijblazen. Dus geeft hij z'n pijp aan vriendje trekzakspeler die al spelend bijblaast.. Menno heeft geloof ik nog meer foto's van hoe ze later met z'n tweeen op 1 trekzak spelen en elkaar bier voeren... Om 4 uur wilden ze nog niet naar bed...
En ik heb een bourree gedanst met de doedelzakspeler, terwijl hij speelde. 't werd meer een limbodans, ik moest elke keer bukken als hij zich omdraaide... En toen hij een door de knieen variatie bedacht scheurde hij uit z'n broek. Maar dat merkte wij pas na de bourree, hij danste en speelde gewoon door...

I danced some nice dances with some people who came over especially for the bal. In the end, they persuaded me to grab my hurdy-gurdy and try to tag along with the session that was started. Oh my, I just can't describe how inspiring it is to play along with people who are that good. Even though I didn't do much playing; most of the tunes I didn't know and were in D, so a bit hard for me to figure them out on the spot. But still, I mean, wow. I wish I had the words. In the end, I went to bed at about 2.30, because I had a whole Sunday of playing ahead of me (well, mostly because Lenny was a lot smarter than me and went to bed and I tagged along, because we slept in the same room).
Luckily for my ego, I also did some sessioning (is that even a word?) outside that night with Lenny and Rob, which was fun even though my instrument didn't really like the cold and moist. One of the advanced hurdy-gurdyists even joined us for a bit, really much fun!

I still don't know if it has been a good call to go for a lower level course, but the group of Patrick Bouffard had 20 students and I think I would've gone mad with all the noise. But next year, I'm really going to try the advanced class. Shamefully they're only going to organize one weekend a year due to money issues, but luckily it's in spring, so I won't have to wait that long. I really hope they'll find someone as great and inspiring as Bouffard!

The people who sometimes glance at my Flickr account probably already noticed, but I've been catching slow worms (hazelwormen) for the last two months. And now they asked me to write a piece about it for the leaflet my company sends out every once in a while with updates from our work-front. But while writing, I really notice that I've been writing too much informal stuff lately, or semi-formal stuff at most. So, just to get it out of my system: my work with slow worms, the informal version.

Somewhere in the Veluwe near Arhnem, some company wants to built a parking lot on what is now a baseball field. To do this, they need to make the field square, so some of the trees around the field will have to go. Problem! 'Cause the little patches of grass and heath between those trees are what some slow worms call home. So they need to move and they appointed me to evict them from their lot. The common way to do this is to scatter some plates in the undergrowth and then just wait, hope and find some slow worms when you look under them. They like the plates for shelter. And when you finally do find them, you grab them at the head (not the tail mind you, those can come off!), wait 'till they stop flinging poo at you, stuff 'm in a jar, transport and deliver to their new housing area.
There happened to be very, very strange slow worms at that little piece of woods. In my inexperienced innocence, I decided that dropping some plates in the shade might be a nice experiment. Normally, you only put them in sunny bit, because the worms should also use the plates as basking spot. Funilly enough, my innocent little experiment turned out to be a stroke of genius, because more that half of the worms I caught, I found under shaded plates, some plates right in the middle of the trees and never seeing one beam of sunlight! This baffled all my colleagues (and me), but hey, it worked. We still don't know why this happened, my guess is that those plates had better substrate underneath and around and were not so infested with ants. Because probably the funniest thing I learned was that ants loooooove these plates. I guess I've seen all the ant species that we have in The Netherlands: black, red, yellow, massive and minute... Oh, and slugs, they love 'm too. But I've also found a shrew and a vole, so that makes it all better (I think).
In the end, we found 12 out of the estimated 15-20 individuals, so I think I did rather well! It was a really fun project to do, getting outside a lot, in a beautiful area, running around after nice animals and meet a few famous people (or so I think, are Vitesse players famous?). And because it was such a nice project and we did so well, we want the whole world to know we do good stuff and they need to hire us. But apparently, you do that by writing something classy and formal and not with all this crap I just wrote here!

And now I get to do the same thing in an other area with... newt! Hooray! Shamefully they decided not to tell me about the heaps of brambles and hawthorns (meidoorn) un till I had been there >.< Scratched all over and got my first tick of the season there, so there'd better be some newts there to make it worth while! So far, the count stands on one toad and one frog and dozens of millipedes.

Ik weet niet of ik het hele dagboek van het afgelopen weekend nog ga overtypen, maar dit stukje moest ik echt even kwijt. Waarschuwing, hoog emo gehalte ;)



( Het is zondagochtend en om me heen is iedereen druk heen en weer aan het rennen, bezig met de laatste voorbereidingen )

Well, let's see if writing about last weekend will get some of the giddy jumpiness out of my system. Because it's nice for a while, but sometimes not the most handy thing to have ;)

Last Thursday I drove to Lovendegem (near Gent) for another long weekend filled with dancing and music and lovely people. A big drive later found me at Boombalfestival again. Last year was amazing. I learned a lot, in dancing but also with people, and I wouldn't miss it this year! And maybe it was even better =D

Now that I try to write about it, it's all one big blur. A few bands were really great (bal en chantier the best new one and Tarzanelli the best one I already knew) and some were not that good (I think Hot Griselda disappointed me the most), but overall, it wasn't thát crowded that you got elbows in your face at every dance. Even Naragonia was ok-ish on the floor outside the tent.
But the best thing for me this weekend really were the few dances that still make me grin when I think back at them! So nice and smooth and relaxing; some of them with guys I didn't dare to ask for hours (or even days); making me behave like some silly 16 year old stalker in some cases ;) Good for my ego though, that in the end I asked all of the ones I wanted to dance with! And they all said yes! Wheeeeee! And they all worked out well! Some of them even really well! I know it may sounds strange to non-dancers, but sometimes, when a dance goes especially nice, your body just makes sooo many happy hormones that you just can't stop grinning. Two dances even made me grin like a madman for over half an hour (thanks again for that ^^).
And I met so many nice people! I made it my goal this year to dance with as many different people as possible and hopefully some of the very, very good ones. I'm glad that most of the Germans and French know their English, because that made it a lot easier ;) They've been doing this a lot longer in France, so in general, the French on the festival are a loooooot better that the Dutch at home. There were some people I already met last year and when we started talking, it was like it'd only been a month or so. I really hope it'll be like that as well with the people I've danced with this year! And I even managed to meet some new Dutch people as well. I managed to find most off the people I want to stay in contact with back on Facebook, so I hope we'll keep in touch.

I've picked up the dancing virus really, really bad. Planning some visits to Belgium, just to dance with some of those nice people again. Because it really hit me yesterday, that when I said goodbye to some, the next time I see them, will probably be in a year, if I'm lucky. So that's something I want to prevent from happening!

Moar plx!

Donderdag van de derde week van Juli, 648

De groep heeft dringend proviand nodig voordat we verder trekken de bergen in. Het goede idee is gerezen om dit bij de Dwergen te gaan vragen, aangezien zij immers ook aan onze kant zouden moeten staan. Onder andere de Bloedelven willen hierom met een klein groepje richting hun mijnen trekken, om dit te vragen. Graag nemen ze Richard mee om de weg te wijzen. Wij met z'n drieën willen wel ook graag mee, want Els en Linda hebben er nog nooit een gezien. Ik heb ze natuurlijk al bij de vergadering gezien, maar het lijkt me erg interessant om ook hun huizen een keer van dichtbij te kunnen bekijken. En misschien willen ze ons zelfs een beetje Dwergs leren. Gelukkig vonden de Elven het niet erg dat wij ook mee gaan, dus ik ben heel erg benieuwd en vind het ook wel een beetje spannend. Vooral een vróuw-Dwerg met een báárd lijkt me heel vreemd! Over twee dagen splitsen we van de grote groep af.


Zaterdag van de derde week van Juli, 648

Vandaag was de grote dag. We zijn vanochtend al vrij vroeg vertrokken, maar al snel bleek dat we toch niet genoeg mensen mee hadden om rechtstreeks door de bossen te kunnen lopen (ik zou bijna zeggen gelukkig, met al dat gedoe met die takken enzo), dus moesten we over het pad (ik zeg bijna, want dit bleek erg om). Al snel kwamen we een Bloedelf tegen, Verdas, die werd achtervolgt door ondoden: "Koels". Blijkbaar smeren die gif op hun wapens, want veel van de wonden die men op had gelopen waren vergiftigd.
We hebben een genezend plantje gekocht van een oud vrouwtje wat we tegen kwamen in het bos. Ze gaf ons korting als we dit op zouden schrijven:
Drie regels worden vier of vijf, maar ze zijn niet beter dan twee of een. De regels wankelen, maar er wordt alleen toegekeken en er is geen afkeuring.
De Haas moet gezegend worden, maar de ouders willen (of kunnen?) het niet, dus moeten de kinderen het doen.
Kunnen we deze stabiliteit wel aan?
Blijkbaar had deze vrouw dit gehoord van geesten in het bos.
Even later kwamen we twee ouders tegen die hun kind, Corry, af hadden gestaan aan Frits de Diamantslijper. Het kind van de zegening? Meestal spreken geesten in raadsels, maar wel nuttige raadsels. De vader vond alles heel normaal, maar de moeder leek nogal overstuur. Maar ik kan me herinneren dat mijn moeder er ook meer mee zat dat ik naar het klooster ging, dus op zich is dat niets vreemds. Frits blijkt achteraf de drijvende kracht te zijn achter een aantal dorpjes hier. Even later zijn we ook de dochter tegen gekomen, hard weg rennend van Frits. Ze was nu in de leer bij hem, maar dat hield voorlopig in dat ze moest schoonmaken en elke keer dat ze iets per ongeluk verkeerd deed, werd ze gesneden. (Note: Frits vangt het bloed op, horen we later, maar wat hij ermee moet is onduidelijk). Het arme ding is zich dood geschrokken. Onder zachte dwang nemen we haar maar mee, want hier in het bos is het duidelijk niet veilig, met die Koels en de Groenhuiden die we net ook nog tegen kwamen. Wel bleek dat ze een zak steentjes had gestolen, maar die heeft ze weg gegooid omdat ze 'raar' waren. Het blijken mana-stenen te zijn, maar schijnbaar dan op een manier dat ze niet verslavend zijn ofzo.

In een tunnel waar we net langs kwamen, wonen wel Dwergen, maar die blijken net zo koppig als de Dwergen die ik eerder had gezien. Na veel gezwaai met het verdrag door Uriel en heen-en-weer gediscussieer, wilden ze ons duidelijk niet helpen. Het was maar goed dat we Kandhor niet mee hadden (zegt Anarion), want blijkbaar wordt hij gezocht door de oude Dwergen, omdat hij vind dat kennis gedeeld moet worden. En de jongeren vinden dit wel vet, dus die willen hem als koning. Toch maar eens met hem gaan praten, hij kan me dan vast een heleboel over de Dwergen leren! Als hij het graag wil delen... Misschien moeten we dit ook aan de abt laten weten, dan kan hij schrijven welke kennis het meest nuttig is!

Anarion is boos op me geloof ik... We werden aangevallen door wat Groenhuiden, want ze hadden honger. Zowel Caelin als Anarion waren gewond (natuurlijk), maar voordat het gevaar goed en wel geweken was, was Anarion al achter een vluchtende Ork aan gerend. Het leek me dus logisch eerst Caelin te helpen, want hij zag er echt niet goed uit... Els rende ondertussen achter Anarion aan, dus ik ging er vanuit dat dat wel goed zou komen, maar toen hij terug kwam, zei hij dat we een deal hadden en dat hij het stom vond dat ik niet eerst achter hem aan was gekomen voordat ik Caelin hielp! Maar dat was helemaal de afspraak niet... Ik heb alleen gezegd dat ik op hem zou passen en zou zorgen dat hij genezen werd... En nu wil hij ook niet meer door mij genezen worden en blijft hij maar zeggen dat er niets is en als Els dan vraagt of het wel gaat, dán is hij opeens wel gewond en mag ze hem genezen. En ondertussen is Els ook boos over de 'deal' met het bedankje van Anarion en ondertussen weet Caelin er ook al van en wil hij straks al helemaal wat van me. Ik weet niet helemaal wat ik ermee aan moet. Linda zegt dat ik met Anarion moet gaan praten, maar hij weet dondersgoed dat er wat is, aangezien hij emoties kan voelen! Bovendien wil ik ook helemaal niet meer echt met hem praten, want dan gaat hij vast weer van die rare vragen stellen waar ik geen antwoord op weet... Ondanks dat hij een priester van Aurora is, vind ik hem eigenlijk een beetje eng...

Tussendoor zijn we die Fits ook nog tegengekomen. We vertrouwen hem allemaal niet echt, maar het blijkt dat hij vooral gewoon dingen doet voor zijn eigen belang en niet per definitie slecht. Na veel heen en weer discussie is men geloof ik tot de conclusie gekomen dat het niet echt ons probleem is dat hij meisjes slaat en we hadden toch al de zak steentjes van Corry meegenomen, dus ook daar hebben we hem niet meer voor nodig.
Wel vervelend dat de dorpen hier in de buurt worden aangevallen door de Groenhuiden op weg naar de Necropool. Maar er was een vrouw-Dwerg bij met een baard! Echt zoooo vreemd! Ze had gewoon echt een baard, net als een man. Ik moet er echt niet aan denken zeg. Maar ze leek me wel heel aardig. Wat minder koppig dan die andere, dus misschien zijn bij Dwergen de mannen ook wel erger dan de vrouwen.

Ohja! En we waren ook nog drie hele aardige dames tegen gekomen die in een bibliotheek van de Dwergen werken. We mogen daar misschien binnenkort ook eens een kijkje nemen, het lijkt me echt super gaaf om daar eens heen te gaan! Ik hoop alleen dat ze niet alleen maar boeken in het Dwergs hebben... Het was wel heel sneu dat ze eigenlijk alledrie niet helemaal tevreden leken met hun leven, maar ik snap niet helemaal waarom ze er dan niet gewoon iets aan dóen. Ze kopiëren belangrijke werken en dat lijkt me echt een hele eer! Dan kan je dus ook al die boeken gewoon lezen, dat moet echt heerlijk zijn. Maar we hebben ze moeten beloven dat we elke mooie kans die we krijgen voor gave dingen met beide handen aangrijpen.

En nu zijn we dan uiteindelijk toch bij de Dwergen. We zijn hier echt pas net, ik ben benieuwd of deze ons wel helpen.

As promised!

(and please don't pay attention to the fact that I'm having a bad hair day =P)