Log in

Needle in a haystack; or, my working life

[Warning: I'm upset, so this is all pretty un-nuanced. Yes, I can do that too. Actually, I recorded this on my drive home and typed it out, I am that upset.]

I'm.. angry. Of well, no, I'm upset. And this causes me to write about something I normally don't write about, but maybe deserves some more of my writing time: my work. As a policy maker at the municipality of Winterswijk, but a relatively new person both to policy making and my region, I try to go out as much as possible. Try to go out into the field, try to visit as many symposia, meetings, workshops where I can meet people that are in my field. To see what they're doing, get inspired, get to know this work(field) that I've... fallen into and that I'm not really prepared for. And lately, I've been out to a few of those meetings, work-sessions, etc... And I never see someone like me! I see old men, who've been there, who've done that. Who've been there and know exactly what they want and how they want it. And I never see someone like me.

When I'm lucky, I'll see a woman. When I'm lucky, when I'm really lucky, I see somebody that is under 45 years old. But on normal days, I mainly get to see men over 55. And me, being a girl under 30... I've never ever seen one of those. If I go to places where I see fieldworkers or people from ecological consultancy agencies, I do see girls more and more often. I see people from my age and people I can work with and people I can relate to.
But not at the policy meetings. Not at the meetings where it really counts, where the policy is being made. Where I get to do what I need to do, as a policy maker. There, there're only men. If I'm lucky, most are not retired yet. Usually, about half of them are, or getting there and sitting out their time. And it makes me angry and upset. Where are those people like me?! Am I priviledged? Am I lucky, that I am where I am? Do the girls my age don't want to be a policy maker? Or is this some weird relic from the past where everybody that is in policy making stays in policy making and you just don't get new people.

And maybe, is that why I don't get inspired? I hardly ever get inspired by the meetings that really count, because it feels like fighting. Fighting for who I am, fighting for who I want to be, fighting for my municipality and my right to belong with those old men. Cause I fight, I want to fight. Cause I think what I do is important. But I want to fight against people that think differently from me, but are the same as me. I don't want to fight against people who aren't even close to who I am. Because we don't talk the same language, we don't have the same ideas.

Today I went to a meeting from a guy that I don't always agree with, but is super inspiring. He's done an insane amount of work for Dutch conservation of nature, of badgers, and now he's working on our landscape. Which is a big part what I also do, and I finally felt inspired by somebody who was not like me, him being an old man at least over 55. But then I looked around and I got upset, because yet again, I only saw grey hair and mainly men. And they didn't look inspired. They really didn't look like they were going to do something about the state of our nature and our landscape. They just looked like they look at every meeting I go to. They're just there to show their face, to be in this old boys network. And I expected this old boys network at a bank, or in law, big corporations, etc. I did not expect it in nature policy or in landscape policy. There I expected younger people going for their passion and making it better again. But they're just not there. And it makes me upset. Because I don't know where they are and I don't know why they're not here. But luckily because I'm so upset, it makes me want to work even harder and make myself seen. And make myself... inspired by me. Because I'm doing this. I'm not even 30, I'm a woman; I'm starting to get grey, but you don't really see that, only the part where I shave my hair (which is another thing which I've never seen at those meetings, but that's a whole different story).

And I'm doing it, I'm making this work! I've got the biggest plans for my municipality ever. Because, the guy that was there before me, he was over 60. He was a guy. He'd been there for over 20 years. And he'd seen it all, he'd done it all. It was all 'ok'. But it is not ok. There are a lot of problems. Even though I'm very lucky and a lot of things that we're doing in Winterswijk are really good and we're still a good place. We've not lost as much as most of the country. But still so much more can be better. And I'm going to do it! And I don't care if they don't listen, because I'm going to do it.
Because I'm upset. Because I'm upset that there're only old men. Tired, old men that know it all and seen it all. And I'm going to prove them that I can do it differently. And for the first time in my life I have ambition. Not for me, even though I think I can get far with how I'm going right now, but I have ambition for nature and for the landscape in my region and maybe even for the nature and the landscape in the whole of the Netherlands; I don't know where this can go. We'll see where we can go. I have big plans for Winterswijk and damn, if this is going to work, I have big plans for the rest of the world. So tired, old men, be ready, I'm coming. And I hope a whole lot of young people are coming with me.

And I hope I don't get tired. I really hope I don't get tired, because if I ever get tired, I don't know where I'm going to get it back from. Because surely they don't inspire me, at all. But for now, I'm upset. Upset and inspired. And I'm going to make myself proud.
And I just needed to tell the world that, because the world needs to see.

(I just realise I didn't even talk about the surprised face when I say something usefull. Or the fact that only a third of my direct colleagues is under 45.)


Since I think this is very different for all of us, I wanted to share what makes a larp event work for me. This one has been a long time coming ;) I'm leaving out all the social aspect and the whole costume/background/you-name-it creativity before and/or after. It also has nothing to do with setting. Really just how much fun the weekend itself is. And I've realised, it boils down to two things: adrenaline and real emotions. So, in short, hormones. If I have those, I might be in a ill-fitting costume, in a cold, damp cave, all alone and I would still be having the time of my life. (#cavemoments =P) If I don't have those, I'll be cold and miserable and lonely. And it's not just the obvious ways of experiencing hormones, it's a broad scope of things.

I admit, I'm a junky. I get a massive rush from crawling through a forest behind enemy lines, or be a part of a super-powerful ritual and I love  that. Everybody can see that this is pure adrenaline-rush. Compare it with an exciting roaler-coaster ride. Hard and intense and gone before you know it. And the nice thing is, that this also works even when your character doesn't click yet. We're all afraid in the deep, dark forest...
But there are more ways to get that adrenaline rush and I notice that people sometimes misunderstand me when I say I love adrenaline in an event. Just like you can have an emotional roaler-coaster, you can also have an emotional adrenaline-rush. When I get into a situation that is terrifying because it's preaching for a large crowd, or because I'm shouting obsceneties in a courtroom, confronting the person I'm in love with or any other situation that for example scares me in real life or has some other impact: that gives me just as much adrenaline. And usually it's even better, because usually, in these cases, you can share the adrenaline. You can interact with it. You're accomplishing something. If I finally manage to get to that one point in the game where I want to be, that gives a massive rush. And even if I can get only one of those moments in an event, usually that means that the event usually has worked for me.

The adrenaline is closely linked, but completely different to something else: really feeling the emotions. This is a hard one in some cases, especially with shallow NPC roles or characters that are far removed from my OC state of being. But sometimes it clicks immediately or it clicks for that one specific scene. And it doesn't matter if it's fear, happiness, anger or what other emotion you can think of. If I feel it just as much as my character feels it, I know I'm in the right place of mind. One could call it 'flow'. And for me, this is where the magic happens.
I still haven't found out how to force this. My Nox NPC had this after a few hours in the game, at Waterplaats it was just the same. At Orenda I'm still not completely there (even though I'm sometimes dipping down) and at Exodus, it never really worked. At first I thought a character needed to be close to my OC self, but Josje (Charm) took me a few years to get into, even though her character is super similar to mine. So that can't be true. I know for a fact that it has to do something with understanding the motivations (or at least, that's why Nox works), like talked about before. Without a character or scene coming to life, the emotions don't come either.
This also gets me into some funny situations, that I and my surroundings can find annoying: Emotions are hard to let go. I had it after Lands and I'm afraid Idolum will be no different, the anger and frustration sometimes linger for days below the surface. Josjes way of overthinking things creaps into my work the week after. It may be annoying at times, but I love how that works and find it super intriguing.

So how about you? What other reasons or ways of having fun are there? I'm curious to know. And I'd love to try it out!


Some nights, I realize just how much dancing has brought me in life and I'm immensely grateful for all of it: friends, fun, a part-time job, I've even seen half of Europe because of it. Ironically, these are also the times I wonder what my old PE-teachers (gymleraren) would say when they see me now...
But also, it has brought me a lot of insight in how I function. I used to be as agile as a pitch fork. And my self-esteem, especially concerning my body, was almost as low as they can go. I was one of those people that was always picked last. Mainly and most importantly, I've learned how much both body and mind are super interconnected and have such a big influence on each other!

Easy example, if I tell you to imagine your limbs are very heavy, you will surely start moving differently. I don't need to physically put weights on your limbs. And I think we all know how tense our shoulders can be after a hard day at work or otherwise. Simple examples, massive consequences. Usually, it's more subtle than that, but the principles are the same. I've noticed it at larps too, if I have a character with a very outspoken opinion about themselves, by posture changes unconsciously, without me doing anything on purpose. One of my characters has a low self-esteem and one way or another, I end the weekend with back-ache, from the drooping shoulders and the 'sorry I'm taking up space'-way of standing she has. As soon as I get back upright and relax, my mind follows.

I can still remember, it was my first EBI (blues event in London), when it really hit me, how much my mind and body influence each other. The way you tense up after a 'mistake', because you did something 'wrong' and sure enough, you spiral downwards and more and more starts going 'wrong' and you hate yourself for it. Luckily for us, this also works the other way. When things are going well, they usually keep going well and maybe even better.
And realizing how this functions, also means that you can do something about it. It's not easy to learn, but with the right tools and habits, it's actually not hard to do. To turn that negative spiral around or even more that positive spiral along. As soon as I learned how to control my body somewhat, my self-esteem went up and I became an even better dancer because of that. And that spiralled out of control to where I am now. It's not that I always think I'm amazing. But generally, I'm a much more happy and healthy person than I used to be.

Now, I sometimes teach a workshop I've dubbed 'dancing with your head', on discovering how much your mind influences how you dance. And every time, I'm blown away by how valuable that is. And how it should be life lessons, not just in dance. Because dealing with mistakes, and dealing with your self image, can be really, really hard if you do it on your own, without a toolbox. Sometimes I joke that I don't do it right, when I don't at least make someone cry. It's a bad joke. But sadly it's true. I hope it helps people gain the insight they need to make their life better. To see that their body and their mind have a large influence on the dance. And to learn how to dance, you need to learn how to control both of those. Not to mention life...

'Cause that's not so different after all...

'Pandora's box', oftewel Idolum I

Afgelopen weekend heb ik een belofte aan mezelf gebroken. Ik heb een nieuw spelers-karakter gestart, ondanks dat ik met mezelf had afgesproken enkel nog one-shots erbij te doen... Maar na in totaal denk ik zo'n vijf minuten praten met mijn nieuwe partner-in-crime lag er een plan dat ik niet kon weigeren: Prima. Een goed geklede Romein met een nogal lastige achtergrond.
Omdat larp nu eenmaal het leukst is als je jezelf ook OC doelen stelt, dacht ik eens iets te gaan spelen wat ik nog nooit eerder had gedaan en waarvan ik oprecht twijfelde of ik het kon: boos en in-your-face. Normaal ben ik altijd de nadenkende/stille/manipulatieve/een-op-een, waar ik me OC ook veel comfortabeler bij voel. Maar dit personage heeft een reden om de boze vrouw uit te hangen, dus dan moest ik de kans maar grijpen.

Het was zeker de moeite waard. De sfeer van dit evenement was zo anders dan wat ik eerder heb gezien. Ik kan het nog niet zo goed beschrijven, maar het wanhopig zoeken naar een nieuwe status quo lag wat mij betreft overal zo dicht aan de oppervlakte dat het prachtig was. De lokatie maakt ook al zoveel sfeer en spel. En de Romeinse sociale cultuur biedt zoveel spelmogelijkheden...

Het begin van het event stond in het teken van zoeken. Een nieuw evenement, een hoop mensen die elkaar niet kennen en iedereen weet niet waar zijn poppetje of de setting heen zal gaan. Dat maakte dat ik denk ik voor het eerst harder heb moeten trekken aan spel dan dat het opleverde. Maar het was het waard, want de dingen die het opleverde waren prachtig. Nog tijdens het intro-rondje-door-het-bos hadden Job en ik elkaar al zo goed gevonden dat ik me geen zorgen meer maakte. De kist en onze achtergrond waren zo'n enigma, dat menig speler zich erop heeft stuk gebeten. Wat voor ons ook weer leuk spel opleverde en wat zeker nog niet klaar is.
Doordat iedereen zo zoekende was, vond ik het in het begin wel lastig om er 100% in te duiken, maar tegen zaterdagavond en een halve fles wijn later ging het een stuk beter. We hadden een beetje ons plekje gevonden en daardoor had ik OC genoeg zelfvertrouwen opgebouwd om er vol mee aan de haal te gaan. Ik geloof dat het wel overkwam. Boze vrouw, ik kan het. Het enige waar ik wel nog echt problemen mee had, is om de baas te willen blijven, maar me OC over te geven aan de situatie. Ik hou ervan om echt bang te zijn als de situatie daarom vraagt, maar door de boze vrouw te spelen, kwam dat maar lastig binnen. Hoe verlies je de controle als je zo hard je best doet om de controle te bewaren? Ik moet nog eens goed nadenken wat mijn triggers zijn...

Qua organisatie was het een beetje behelpen met de hoeveelheden NPC's en spelers, maar het stond als een huis. Ik heb geen moment het idee gehad dat iets compleet in de soep liep en ik vond het erg fijn om af en toe een OC praatje te maken met de sl's. In het kader van verwachtingsmanagement, maar vooral omdat we dit wat mij betreft samen doen. En dan is het goed om een beetje op de hoogte te zijn van wat er speelt. Ik kijk ontzettend uit naar wat jullie idee voor onze reis ons nog gaat brengen!

En IC... Ik heb al in jaren niet meer zo hard gegild als tijdens het spoken-plot van zaterdagavond. Zo achterdochtig geweest over de nieuwsgierigheid van de mensheid. Verbaast over de gevolgen van 'niet mijn probleem', zowel door ons als door de andere spelers. Ik ben nog nooit zo vriendelijk gewaarschuwd, noch heb ik zo hardhandig gewaarschuwd.

Met stip wil ik Martine bedanken voor het zo gaaf aan de haal gaan met onze karakters. Zaterdagavond zal ik niet snel vergeten. Ik weet niet helemaal of dit de antwoorden waren waar we naar op zoek waren <3

En natuurlijk Job <3 Zonder jou had ik dit zeker niet gekund. Je gaf OC het vertrouwen dat het wel goed kwam en IC ben je natuurlijk mijn rots in de branding, zonder wie ik niets waard zou zijn. We zitten wat mij betreft zo op één lijn, heerlijk om te zien dat we tegelijk dezelfde instincten en slechte plannen hebben. De relatie heeft zoveel interessante aspecten, dat ik uitkijk naar het nog wat verder verdiepen. En je in nog meer ongemakkelijke situaties te drukken ;)

Maarten B, Taurin zal me zeker bij blijven. Het was prachtig en doodeng. Ik hoop dat we hem nog een keer tegen het lijf zullen lopen, want het heeft een interessante relatie geschept. Al hoop ik je nooit meer als Wargus tegen te komen... Je hebt me zondagochtend wel héél hard laten schrikken! Gelukkig heb ik Secundus ook nog nooit zo hard zien rennen.

Mark vdW, wat zette je het falend heersen prachtig neer. Een baken van kunde en competentie en dan zo af en toe zo keihard om je bek gaan. Prachtig. Ik hoop dat we de confrontaties voort kunnen zetten, binnen of buiten de rechtbank en/of de senaat.

En bedankt aan iedereen die zich in meer of mindere mate met ons heeft bemoeid. Björg de Butcher, Vince, Mike, Lenny (dat grapje bij het aansteken van het Vuur van Vesta zaterdag was niet onopgemerkt), Rinske, onze buren en ik-weet-je-naam-nieteens-maar-je-stelt-teveel-vragen. Schoppen is alleen leuk als er iets is om tegenaan te schoppen. En het is maar tot op zekere hoogte leuk om de buitenstaander te zijn. Bedankt voor het vertrouwen. We gaan er nog wat moois van maken. En spelen als Brugman de volgende keer, willen we bereiken wat we willen met de plannen die we hebben...

En om af te sluiten, een redelijke spoiler, maar een stukje uit onze achtergrond wat ik niet voor mezelf kan houden. Voor de mensen die al wat meer van ons gehoord hebben, is het als het goed is ook geen spoiler meer. Maar ter ere van Karijn: Een stuk van het verhaal.

Op eigen risico!Collapse )


Weet je wat het is? The Charming soap

Charm, inmiddels het enige evenement waar ik speel wat nog ouderwets een regelsysteem heeft en high-fantasy is. Het was zowaar weer even wennen, maar het is zo'n fijne oude jas, dat hij altijd wel past. En zoals altijd me de dagen erna nog in de wolken houdt. Want het was me er weer eentje zeg. Totaal anders dan verwacht en ook een enorme ommezwaai in hoe Josje functioneerde, in de groep en 'in zichzelf', maar na zes jaar dit poppetje spelen is het ook helemaal niet erg dat het nu deze kant op gaat. Het heeft een hoop nieuw spel en nieuwe dynamiek gebracht en ik ben heel benieuwd waar het heengaat.
Foto door Polychromal
Bij gebrek aan forum, de mooie momentjes en bedankjes hieronder. Maar eerst, de katalysator van het hele weekend. Een idee waar ik al bijna twee jaar mee rondloop, moest nu toch echt gedaan (bedankt aan allen die me opstookten, ic en oc). Josje gaf zaterdagochtend een preek, met Maya en Avaleine als morele steun en toeverlaat erbij. En ik was ook oc overdonderd door het effect en hoe iedereen ermee omging. Het was prachtig. Ontzettend bedankt voor het oppakken, meenemen en ook echt in je spel verwerken.
In een keer geschreven en bijna meteen goed.

Lieve vrienden, vreemden, stamgenoten.

Normaal komen we in de ochtend bij elkaar om te bidden en iets te vragen van de Goden. Vandaag wil ik bidden en iets vragen van jullie. Want een ieder heeft een rol te vervullen op Auros en wie meer dan wij hebben die verantwoordelijkheid? De ‘helden’, ‘winnaars’, ‘veroveraars’.

Kijk eens naar jezelf, zoals de Goden naar je kijken. Kijk eens naar elkaar. Kijk eens écht. Kijk eens heel erg diep van binnen en bedenk, ben je blij met wat je ziet? Ben je blij met wie je bent geworden? Kunnen de goden, kan je moeder trots op je zijn?

De laatste weken, maanden heb ik ook gekeken. Met de ogen van de Goden, een rol die mij als priester is opgelegd. En wat ik zag, daar schrok ik van!

Dieven. Moordenaars. Onruststokers. Dat is wat ik zie. Personen die hun eigen goed stellen boven het gemeengoed. Personen die voor hun eigen gewin de wereld rondreizen en niet om Auros een betere plek te maken. Personen die moorden voor de ogen van de Wet, voor de ogen van de Goden, en een schouderklopje verwachten in plaats van een straf. Een groep waarin wordt gesproken over het buitensluiten van personen, in plaats van het helpen.

Ik zag personen die zonder enig respect de kracht van de Goden willen gebruiken, of nee, misbruiken. Die zonder enig respect voor het leven en de creatie dood zaaiden en na afloop bij de priesters genezing kwamen halen, alsof jullie een pleister haalden bij jullie moeder. Visioenen verwachten alsof het de krant is.

Ooit was ik trots op deze groep. Ooit streden we voor het goed van de wereld. Ooit was ik vereerd dat ik onderdeel mocht uitmaken van deze verzameling personen. Toen we nog een groep waren. Toen we nog samen streden in plaats van tegen elkaar.

Nu zien we meer en meer enkel wat goed is voor onszelf.

Dus ik vraag jullie, waarom wil jij op Auros worden herdacht? We zijn een hechte groep, een sterke groep. Als we dat willen. We hebben al zo vaak bewezen dat we de hele wereld op zijn kop kunnen zetten. Als we dat willen. Maar meer en meer rond het uit in chaos en in doden. In onschuldige slachtoffers onder de voet gelopen door rechtlijnige lui met egocentrische doelen.

Dus ik vraag jullie, wat willen jullie van Auros maken? Een chaos waar het recht van de sterkste regeert? Of een stabiele samenleving, tussen álle rassen, waar een ieder krijgt waar hij recht op heeft en niemand hoeft te vrezen voor hun leven?

Dienen jullie de goden, of dienen jullie slechts jezelf? Kom tot inkeer, het is nog niet te laat. Ik vraag jullie: Kijk goed naar jezelf, kijk goed naar anderen. En help jezelf en de groep om het goede te doen.

En dan:

Mark/Hommel/Das, het was eigenlijk alleen ic ongemakkelijk, het is oc heerlijk spelen met je. Van elkaar sterker maken, tot elkaar helemaal kapot maken, alles komt langs en alles is geweldig. Ik hoop dat we dit nog lang vol weten te houden zo. Het brengt Josje en mij op een nieuwe plek in het spelletje en dat is cool.
Kees/Vlinder/Eekhoorn, dat stukje zaterdagmiddag na de droomthee is denk ik voor Josje het moment geweest waarin ze merkte hoeveel ze eigenlijk om hem geeft, als persoon. Je had me echt bang en volledig overtuigd, super gaaf gedaan. Het was ook een heel mooi momentje om te zien hoe Josje op dit soort momenten al naadloos in de dynamiek tussen de barbaren is geintegreerd.
Petra/Hart, ik denk dat je het zelfs oc niet weet, maar Pratend Hart is echt Josjes grote voorbeeld en dat begint zijn effecten af te werpen. Ik wilde het nog ic met Hart erover hebben, hopelijk de volgende keer dan.
Judith/Storm, dit was precies wat nodig was denk ik. Na een evenement lang stomme dingen en geschreeuw, nu telkens aan dezelfde kant en heel veel steun en mooie dingen. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat!
Ivan/Vortigern, je hebt een heel speciaal plekje in Josjes hart en dat maakt de dynamiek tussen de karakters best interessant. Dat gaat er ooit nog wel eens uitkomen denk ik.

Alex/Rob, man oh man, nadat Josje het hart van Rob brak, brak je nu die van haar. De momenten waren kort, maar intens. Hopelijk komen we hier de volgende keer echt aan toe. Want het wordt een bijzonder gesprek denk ik.
Fred/Gammon, eindelijk! En dan alle kleine dingen er omheen ook nog erbij. Wat een ontzettend leuk spel was dat allemaal samen zeg. Ik geniet hier echt van. En ook ontzettend cool om te horen dat Josje ook Gammon zo beinvloed. Het is nog niet klaar en dat is maar goed ook. Al vraag ik me af of Josje aan het eind van de rit blij is met de lessen of juist niet.
Kate/Indy, I owe you. Big time. It's a special thing that's happening between our characters and I hope we can make it grow.

De insider club van vrijdag was echt heel bijzonder om mee te maken. Josje ontplofte zowat en daarmee was het precies dat duwtje wat ik ic nog nodig had om zaterdagochtend daar te gaan staan. Zo erbij horen en er zo hard ook niet bij willen horen, was een mooi dilemma. En dan ook nog eens aan de 'winnende' kant staan, dat had Josje natuurlijk nooit aan zien komen.
Heel, heel, heel erg bedankt aan iedereen die na de preek naar me toe kwam, of op een andere manier iets mee heeft gedaan. Het was muisstil tijdens de preek en dat gebeurt niet vaak op larps, wat het extra bijzonder maakte. Ik zal het niet snel vergeten en dat komt allemaal door jullie.

Waar ik altijd dacht dat ik met Josje in een ingewikkelde soap was beland, bleek dat zaterdagmiddag allemaal wel mee te vallen. De npc's kunnen alles beter en dit duidelijk ook. Anouk, super bedankt dat je dit vrijdag bij me kwam brengen en ook onwijs bedankt aan de rest van de mensen die erna nog mee naar Josje zijn gekomen en die de moeilijke gesprekken met Josje uit hebben gezeten. Met name Alexander voor het zo hard escaleren dat het ontplofte. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar het werkte wel uiteindelijk. Het was voor haar denk ik net zo'n grote les als voor jullie. Met vallen en opstaan en dat maakte het ontzettend leuk spel.
En dan ook heel erg bedankt aan Leon voor zondag. Ik had niet aan zien komen dat ze nog zo heftig met elkaar om zouden gaan, maar het heeft me zowel ic als oc een heleboel gegeven om over na te denken en mee verder te spelen. Het waren een paar prachtige en hele confronterende gesprekken. Op een of andere manier vind ik het altijd dubbel leuk als dat gebeurd met mensen waar ik nog niet eerder echt mee heb gespeeld. Het deed Josje ergens best veel pijn dat ze weg moest daarna en dat ze niet nog een keer op een rustig moment een normaler gesprek konden houden. En dan ook nog eens niet je een brief kunnen sturen...

Foto's door Alexander
Wind, ik had me nog niet zoveel met je bemoeid, maar ik ben blij dat ik er toch wel in ben gezogen. Uitmondend in wat voor mij echt een prachtige scene werd op zondagochtend. Josje is ervan overtuigd dat je emoties hebt en daarmee dat je gevoel hebt. Ik weet niet of ze gelijk heeft, maar het levert mooie dingen op, dus we gaan er gewoon mee door. Valdemar heeft toch al bewezen er niets van te snappen, dus dan zal hij dit ook wel misbegrijpen.
Dennis/Malo, hier is iets heel bijzonders aan het ontstaan en ik ben benieuwd waar het heengaat. Oc begrijpen we elkaar sowieso altijd goed, en ic gaat het ook de goede kant op. Heel erg bedankt voor alle gesprekken en met name voor beide ontzettend heftige momenten op de zondag. Het zijn niet alleen magie-lessen, maar ook levens-lessen en dat is heel goed voor Josje. Ze meende wat ze zei zaterdagnacht. Maar zingen...

En dan nog een speciale vermelding voor de Job-boom. Dat was cool en maakte ook nog eens dat ik daadwerkelijk iets kon met wat er aan de hand was. Sorry dat ik zei dat we het niet toen moesten oplossen, maar ik zag de oplossing echt even niet en daardoor leek dit me het slimste plan. Nu was de staf tenminste nog even relatief veilig...

Josje is dit weekend een hele andere kant in geslagen en ik heb geen idee waar dit gaat eindigen. Dit gaat vast nog wel in mijn gezicht ontploffen, maar zolang het goed gaat en iedereen luistert, gaat het goed.


The Blues blues

Looking back, I guess it really started when I started teaching blues for real last year: The feeling of not being good enough and also not improving. I didn't know what was 'wrong' and I didn't know how to fix it. Of course, only dancing a few weekends a year doesn't help, but I sensed there was something more. Teaching didn't make it better, even though I immensly enjoyed it, it also felt a bit like failing my own tests. My 'kids' didn't get out of the classes what I wanted them to. So clearly there was something in my blues that wasn't in my balfolk. But what?

Now I know: A vision. A vision of what I want with my dancing. A vision of what blues is for me. It's so easy and so hard to forget. It comes so naturally to me now in balfolk, that I didn't even notice that I was lacking one in blues.

By the time the Prague BX came by this spring, my confidence was pretty low and I didn't see it getting better, so I decided to cut myself some slack. I decided I wouldn't force myself in leading while I felt I couldn't. I would stick to following for the weekend, since I was a lot more comfortabel with that. Good thing I did too! By the time Sunday came around, my confidence and with that my skills improved and I had fun. Sunday night had me burning the place down. It felt so, so good! Hello confidence, it had been a long time...

As it goes, that confidence had started to slip by the time Bristol came around. But I kept telling myself I could do this and that I would only lead when I felt comfortable. Which of course didn't happen ;) But I won the crazy dance, made lots of new friends and had some good conversations about blues dancing in general and my not so good feelings about it. Seems I'm not the only one struggling with that feeling in their second dance style. That for me was a good thing to hear. So maybe I would never feel good enough? Maybe I should just learn to accept it?

Que Stuttgart and a long conversation about life, the universe and blues dancing. And there it was. I'm not sure anymore how we got there, but when it came up, it hit me like a hammer. I feel like I don't know what I'm doing, because I just don't know what I WANT to be doing!  There are so many different styles in blues. That's why following is going good, while my leading still sucked. I just copy what the other wants to be doing, no pressure on me. No need for me to pick the style that I want. That night, I led my first dances (yes, multiple!) in months after some more chatting and it felt great. It wasn't great dancing, but it was good to be out there again.

So this leaves me with wanting to invent myself. It won't be quick, but it will be fun! And the nicest thing of all, I'm teaching again as well, so I can take my kids with me on this journey!


Orenda spoiler, oftwel: De Grot

Met immense dank aan Karijn, die me er vanmiddag nogmaals op wees hoe belangrijk het is om de verhalen te vertellen. Ook bedankt aan het verhaal, welke mij ondanks mijn vermoeidheid, de slaap maar niet liet vatten, totdat ik het had verteld.

Ondanks dat het nog redelijk vaag is, blijft het een spoiler over wat er precies gebeurd is op Orenda op zaterdagavond. Mocht je het niet willen weten, stop dan met lezen. Om die reden, het verhaal ook hieronder verstopt.

Read more...Collapse )

After the tremendous amount of responses to my previous post and a nice chat about larp this afternoon, I thought: Time for another one. And this time one about a topic that has been bugging me for a while now. It's a twofold thing, that's much bigger than I can ever describe in one blog-post, but it's one that I feel needs a broad conversation in the community and maybe this one post can help. It's getting better lately (maybe we're growing up), but ever since I've started larping, there is this chicken and egg thing going on with how people feel about their own and others larp-skills.

No shit!
Larping can be crazy intense and a lot of fun and of course, you need to share. But there is a time and a way. And I think that the community is overflowing with stories about how cool peoples own characters were in this-or-that epic situation, the 'no-shit-there-I-was' stories. Where the epic superhero beats the epic problem in a super epic way. Lately, the focus has been shifting, but I think this still need quite some attention. And of course that's hard. Because it's an intense weekend, with a huge amount of emotions that you need to let go and want to share with everybody you encounter (yes, I'm also guilty of this). But do we need to fill our birthday-parties and barbecues also with stories of how cool you were? Or can we finally start to tell the stories of how nice the event worked and how cool the other players reacted to that cool thing you did? Don't get me wrong, I love to hear how cool your character is. It can be inspiring, funny and/or entertaining. But there's something underlying this that I really don't like...

I'm not sure if it's the cause or the effect, but there is this big 'other-people-are-always-better-than-me-am-I-good-enough' thing going on. Only a relatively short time ago, mainly after this post and what it sparked, did I realise that actually most of us suffer from this! It made me find the fun back in the game. I had been feeling highly inadequate in my game and that was rapidly spiralling into a "I'm not good enough and spoiling the fun for everybody else". But suddenly there were all these other people also posting their larp-history and how they also struggle with a lot of things in the game! Even the people whom I thought were naturals and super epic with everything, suddenly wrote that they think everybody else is better than them and the cool things they do aren't that cool at all. Suddenly it made me realise that deep down we're all humans and we're trying and failing and falling and getting up again. And we need to say this more often. I think realising this also made me a better player. I started to focus less on my skill and more on the overall fun for me and mostly for the people around me. Instead of thinking 'I'm never good enough to pull this off' lately more and more I'm going 'How can I make this the most fun for everybody'.
A great example of this going horribly wrong is the last Orenda, where the Friday night before the event almost everybody was feeling the pressure of not-good-enough, from the players to the storytellers. Somehow the expections got swept up so high that no normal person would have been able to meet it. Some people completely went for their outfits, making other people feel underdressed; some people dove into the victorian backstory, making the rest feel they knew too little. You name it and I bet there was somebody feeling insecure about it. Even though we tried to comfort each other, it drove us nuts. I hope it goes better this time (in two weeks, argh!), but somehow I fear for it. In the end, the level of play in the game was epic and everybody looked lovely, which is the stupidest of all.

I'd love to end up with a nice conclusion or the perfect solution, but I just don't know. Me, I'm starting to see that there are things I suck at, but also things I'm good at and that's ok. But there is still a voice in the back of my head that says that I'll never be as good as those people, so why bother? It's slowly fading though.
I think in general the comunity is made up of people that are insecure and that doesn't help. But I think we can make a safe place for all of us to fail miserably and shine while doing it. And I think we're getting there. This post would have been more in place two years back when we were all starting to discover it, but it just had to be typed up anyway, for all those people that haven't seen it yet. We say that's it's ok, let's start to make it feel that way too.


What a woman wants, or: on my characters

Last Nox made me think about my characters a lot. I think it's the first time that I went this deep for a new character. It already feels like a coat that I can just put on and I can pull her out on a whim. Normally that takes ages, with Charm it took years. I think I've found some of the things that make me tick. I thought, let's share and see.

People always say, give your character something it wants, a meaning, a goal in life. Preferably one that is obtainable in the end, but that is not too easy to find. So, the last few times I've made a character myself, that's what I did. But now I see I was doing it wrong. My characters don't only need a goal in life in the physical way (like get rich, find out who murdered my parents, explore the world), but they also need a motivation, a goal in life in the mental way (get happy, get revenge, stay healthy). I've always focussed on the first part. But now I realize that my most succesful characters had a very strong 'second catagory goal' going on: on Xeno, Aafke wanted everybody to be happy; on Waterplaats, she wanted to make at least one of her fathers proud; on Nox she also has a very clear goal what she wants. On Charm and Orenda, both my characters have a very strong physical goal (explore the world and get rich respectively), but I forgot to think about what the mental goals for both of them were. On Charm, as soon as she fell in love, she came alive. On Orenda, I have a very strong suspicion that now that I know why she wants to be rich, I'll get a lot more out of her. Not the what, but the why is important for me. Why does one want to be rich? To be independant, to be better than others, to I don't know what. It's the goal behind the goal.
So yes, goals are important. But know what kind of goal works for you. And why.

Having a story is of course just as important. But having a story in the strict sense of the word as a background doesn't work for me. It just isn't alive. Somehow, I don't want or need to know what exactly happened in the past of my characters, while I wasn't around to see it. What I need is what are they taking with them to the present. So what are the secrets, the regrets, the shaping moments? Who cares how many siblings you had when you had to leave the house when you were five? What matters is why. Do you blame your parents? Did you lie about it later? Did you do something that can come back to haunt you? Those are the things I need to know.
Culture is another one of those. Rich or poor? A lot of friends or a loner? Accepted or an outsider? Those are the things you take with you. Those are the things that still matter. That one night you got robbed in the alley? Or the day after you met your travel companion you hardly know? Not so important. At least not for me. That my best friend got killed and I blame myself? Very important...

During the event, my character decides what happens. She makes the choices, but that can only happen when they come alive. And besides those two before, what I most need is having to make lifeshaping decisions in real time. If it's coming from an NPC/plot thing or just from an awkward question from a fellow player, that doesn't matter. But I need stuff that shapes them, breathes life into them. I need interaction. But that's not as easy as it sounds. I need to be forced into that kind of interaction. Somehow I don't know how to find that on my own yet, so I need to get it on a platter. Something that gets the blood going, the adrenalin rushing. A thing that triggers exactly why I love this bloody hobby so much, something that makes ME feel alive. One or two of these moments and the character is good to go. If the other two conditions are met that is, otherwise you get the awkward Orenda situation, where I fell back into Jojo-mode at those moments, instead of going deeper in the character. Because you need a character to begin with...


Ergens begin dit jaar (geloof ik) kwamen webshark en woran met een briljant idee voor een karakter voor mij op hun evenement. Of ik zin had om die te komen spelen? Bij de beschrijving van het idee kon ik al niet meer stoppen met grijnzen, dus hoe kon ik daar ooit nee tegen zeggen? Het lag precies in mijn straatje, maar ver buiten mijn comfort zone, dus het leek toen een goed idee. Gelukkig had ik nog een paar maanden om een pakje te bouwen, de setting te leren kennen en het aller belangrijkste, te wennen aan het idee dat ik een toch best wel heel erg belangrijke rol zou krijgen is het geheel. Met een paar zenuwinzinkingen vooraf (IKKANDITHELEMAALNIETWATDOENJULLIEMEAANWIEHEEFTOOITBEDACHTDATIKHIERJATEGENZOUZEGGEN) en heel veel lol met doen alsof ik gewoon een klein spelersrolletje had, vrijdag tijd in.

En het had niet beter kunnen lopen. Ik ben heel blij dat ik zoveel tijd in mijn pakje had gestoken, want dat deed een groot deel van het werk. Met name de sluier bleek een intens krachtig wapen in het kweken van mijn imago en daarmee ook mijn spel (hoe verschrikkelijk onhandig hij ook was bij de meer dagelijkse dingen als eten en naar de grond proberen te kijken). Vrijdagavond vreesde ik even dat ik duister en mysterieus alleen in een hoekje zou eindigen. Een leuk gesprek met een klein groepje vlak voordat we naar bed gingen later, vloog mijn karakter opeens. Alle kleine dingen die ik van tevoren had gehoopt begonnen vorm te krijgen. Gesloten, maar wel met de hint dat er dingen te halen waren. En natuurlijk kwam ik gewoon in een groepje vieze ja-zeggers terecht. Ze zagen de sloot, namen een aanloop en sprongen er vol overtuiging in. De gezichten van de spelers bij een aantal dingen die ik geflikt heb maakten alles zoveel waard en nog veel meer. Wat gaaf.

Het nadeel is dat het een rol is die nog even meemoet en dat ik er OC verder weinig over kan vertellen. Zodra oc bekend wordt hoe en wat, is alle lol eraf. Toch even een kort lijstje memorabele momentjes.
- Een van de leuke dingen aan de setting is dat er een best goed draaiende ic economie is. Je drankjes betaal je ic aan de bar. Ik had een zak met geld gekregen vooraf (oh he, de kopers zijn kleine muntjes met een gat erin, laat ik er een armbandje mee maken...). Ik had alles in mijn jaszak zitten en op een gegeven moment graaide ik daardoor bij de bar een goud in plaats van een zilver. Nonchalant ermee betaald en iedereen om me heen ging helemaal stuk. De meeste mensen hebben krap wat zilver. En wie was deze vrouw dat ze zo makkelijk met een goud kon smijten?!
- Wat ook heel goed werkt, ook al zijn er nieteens zoveel spelers, zijn de rangen en standen. Dat maakte de momenten dat ik me totaal niets aantrok van de rangen en standen van mensen om me heen des te intenser, met als toppunt de vizier waar iedereen bibberend voor op zijn knieen ging aan mijn voeten hebben. "Maar de vizier wil misschien..." "Oh, ik zorg wel dat je daar geen last van hebt." En natuurlijk de gezichten van de spelers toen ik de oppermachtige eindbaas Khan even vertelde hoe we dit verder zouden gaan doen.
- Het theekransje zaterdagmiddag en de gezichten van de spelers die geen idee hadden wat er aan de hand was, maar er wel vol inzaten. Ik vond deze best eng om te doen van tevoren, maar tegen de tijd dat het zover was, zat ik al zo diep in mijn rol, dat ik er met geen hamer meer uit te slaan was en rolde dit allemaal heel natuurlijk.
- Sowieso ben ik heel diep gegaan voor deze rol en kwam het daardoor allemaal zo natuurlijk voor elkaar. Het was echt bizar. De wijsheden en dubbele lagen in alles wat ik zei kostten weing moeite. Dat heb ik nog nooit eerder gehad. Maar elke keer als ik een oc bijna-foutje maakte, pakte iedereen om me heen het zo geweldig op, dat ik ermee kon spelen en dat het alleen maar iets toevoegde aan de rol. Het was ongelofelijk. Hierdoor zondag meer energie dan vrijdag, ondanks in totaal net zes uur slaap in het hele weekend. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Dit kost altijd energie, wat is hier aan de hand?
- Precies toen ik zaterdagavond dacht dat mijn weekend leuk en geslaagd was, werd het nog even een stukje beter gemaakt. Blijkbaar zijn vlak-voor-bed-gesprekken erg goed. Er gebeurde nog wat heftige dingen, waarvan ik me afvraag hoeveel mensen het mee hebben gekregen, die alles nog even zo'n leuke wending gaven! Ik kan niet wachten tot de volgende keer en ik er iets mee kan.

Dit weekend was denk ik al met al weer zo'n larp-mijlpaal dat ik het spelletje toch wel kan, dat ik omringd word door leuke mensen en dat we met z'n allen immens gegroeid zijn de afgelopen jaren. Het was leuk om spel te hebben met mensen die ik al jaren ken maar veel te weinig zie, met mensen waar ik altijd een beetje van onder de indruk ben en met mensen die ik nog nooit eerder had gezien maar waarmee het zo goed klikte dat dat niet zo voelde.